่า “พวกเจ้าทำอะไร ข้าเป็นแขกนะ! พวกเจ้าจะมาแย่งกับข้าได้ยังไงกัน วางลงเดี๋ยวนี้!”
ผู้อาวุโสรองกินน้ำแกงพลางว่า “ท่านก็รู้ไม่ใช่หรือว่าท่านเป็นแขก รีบกลับไปซะ พวกข้าไม่ต้อนรับท่าน!”
“ใช่ รีบวางน้ำแกงนกอินทรีลงด้วย ที่นี่ไม่ต้อนรับท่าน!” ผู้อาวุโสสามรีบร้อนพยักหน้า
ผู้เฒ่าซุนเดือดดาลหัวฟัดหัวเหวี่ยง “พวกเจ้าหาว่าข้าแย่งกินรึ!”
……
นำแกงนกอินทรีหนึ่งกล่องถูกผู้เฒ่าทั้งสี่กวาดเรียบไปอย่างรวดเร็ว แม้แต่เศษกระดูกก็ยังไม่เหลือซาก ถึงขั้นเปิด
ฉากต่อสู้กันเพื่อช่วงชิงน้ำแกงคำสุดท้าย
“ฮู้ว สบาย ไม่ได้รู้สึกสบายเช่นนี้มานานแล้ว”
ทั้งสี่คนเผยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ น้ำแกงหม้อนี้ต่อให้ใช้การสำเร็จเป็นเซียนมาแลกก็ไม่ยอม
ยามนั้น ผู้อาวุโสใหญ่ก็มองไปยังกล่องอาหารซึ่งบรรจุน้ำแกงมา หัวคิ้วพลันขมวดเล็กน้อย “กล่องนี้…ไม่ธรรมดา!”
คนอื่นๆ ก็ล้วนเบนสายตาตามไปยังกล่องอาหาร สีหน้าฉายแววขบคิด
ผู้อาวุโสรองสูดหายใจเข้าลึก กล่าวอย่างเคร่งขรึม “เก็บความร้อนได้ก็ช่างเถิด แต่เก็บรักษาได้แม้แต่พลังปราณและทำนองมรรคา ของวิเศษที่มีคุณสมบัตินี้ทั้งโลกบำเพ็ญเซียนพบอยู่เพียงไม่กี่ชิ้น”
“ท่านประมุข ปรมาจารย์ก็มอบกล่องนี้ให้ท่านมาหรือ” ผู้อาวุโ
