ราด พลันโพล่งออกไปว่า “คุณชายหลี่ ช้าก่อน”
“หืม?” หลี่เนี่ยนฝานมองไปทางหลินมู่เฟิง
หลินมู่เฟิงรู้สึกเพียงว่าสมองชาหนึบ หวาดผวาจนโลหิตในร่างกายแทบแข็งเป็นก้อน ฝืนกล่าวว่า “คุณชายหลี่ ท่านกำลังจะนำน้ำแกงหม้อนี้ไปเททิ้งหรือ”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า “อื้ม ถึงอย่างไรก็เก็บไว้ไม่ได้อยู่แล้ว”
“เอ่อ…น้ำแกงรสเลิศเช่นนี้หากเททิ้งไปน่าเสียดายแย่ ไม่รู้ว่าจะให้ข้า…นำกลับไปได้ไหม” หลินมู่เฟิงรู้สึกว่าตนลำคอแห้งเฝื่อน กว่าจะเอ่ยคำพูดนี้ออกมาได้ต้องสิ้นเปลืองพลังไปทั้งตัว ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าหลี่เนี่ยนฝาน
เขาพยายามทำให้ตนแลดูปกติที่สุด ทั้งที่แท้จริงแล้วเขากลัวจนแทบจะฉี่รดกางเกงอยู่รอมร่อ
“ท่านจะห่อกลับหรือ”
หลี่เนี่ยนฝานชะงักไปเล็กน้อย ความประทับใจที่มีต่อหลินมู่เฟิงนั้นเพิ่มขึ้นมากโข
เป็นคนที่พิถีพิถันจริงๆ ด้วย!
ไม่อยากเทอาหารทิ้งไปโดยไร้ประโยชน์สินะ!
ขณะเดียวกันเขาก็นึกอารมณ์ดีขึ้นมา เห็นหรือยังล่ะว่าแม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนก็ต้องห่ออาหารของฉันกลับบ้าน
เห็นได้ชัดว่ากระเพาะของเขาถูกครอบงำไปแล้ว!
“อืม” หลินมู่เฟิงพยักหน้า จากนั้นก็รีบกล่าวเสริมว่า “ถ้าไม่ได้ก็ช่างเถิด”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เรื่องเล็กน้อยแค่
