นี้” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มระรื่น หันหลังเดินกลับมา
หารู้ไม่ว่าในเรือน รากไม้นับไม่ถ้วนงอกขึ้นมาจากใต้ดิน โบกสะบัดโหยหาน้ำแกงนั้นอย่างบ้าคลั่ง
ในขณะเดียวกันนั้นเอง หลินมู่เฟิงก็ตัวสั่นเทิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ มักรู้สึกว่ากำลังถูกบางสิ่งที่แข็งแกร่งหมายหัว พริบ
ตาเดียวอาจสิ้นชีพก็เป็นได้
เขามองไปรอบๆ สีหน้าอึดอัดและสับสน เกินอะไรขึ้นกัน
ตนบำเพ็ญเพียรมาพันปี แต่ไหนแต่ไรมาจะทำเรื่องใดล้วนไม่กระโตกกระตาก รู้ขีดจำกัด ระวังรอบคอบ ไม่น่า
จะมีศัตรูที่ไหนไปได้
หรือว่าจะคิดไปเอง
เขาตั้งสติ มองไปยังหลี่เนี่ยนฝาน
แต่กลับพบว่าหลี่เนี่ยนฝานหยิบกล่องสี่เหลี่ยมใสออกมา ก่อนจะเทน้ำแกงครึ่งหม้อเต็มๆ ลงไปในกล่อง
“แกร็ก”
หลี่เนี่ยนฝานปิดฝาเรียบร้อย แล้วส่งให้หลินมู่เฟิงพลางยิ้มเอ่ย “ไม่ต้องตกใจ นี่คือกล่องอาหาร ใช้สำหรับบรรจุอาหารไว้พกติดตัวน่ะ”
นึกไม่ถึงว่าตนจะมีวันที่ได้ใช้กล่องใส่อาหารกับเขาด้วย ของเล่นนี้ในมิติเก็บของของระบบยังมีอีกเพียบ หลี่เนี่ยนฝานคิดมาตลอดว่ามันเป็นของที่ไร้ประโยชน์ที่สุด
“เช่นนั้นข้าขอรับไว้ ขอบคุณคุณชายหลี่” หลินมู่เฟิงรับกล่องอาหารมาด้วยสองมือ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเลื่อมใส “คุณชายหลี่
