พวกข้ามารบกวนท่านที่นี่นานแล้ว ต้องขอตัวก่อน”
หลินชิงอวิ๋นก็หยัดกายลุกขึ้นคำนับ “คุณชายหลี่ วันนี้ขอบคุณที่ต้อนรับเป็นอย่างดี”
หลี่เนี่ยนฝานโบกมือไหวๆ “ไม่ต้องเกรงใจ แล้วเจอกัน”
……
ครั้นเดินออกมาจากเรือนสี่ประสาน หลินมู่เฟิงก็มีสีหน้าเคร่งขรึม เอ่ยถามว่า “ชิงอวิ๋น เจ้าพอจะเดาได้หรือไม่ว่าตู้เย็นที่ปรมาจารย์กล่าวถึงคือสิ่งใด”
“ท่านพ่อ แม้แต่ท่านยังไม่รู้ แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไร” หลินชิงอวิ๋นยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า นางเงียบงันไปสักพักแล้วจึงพูด “แต่ว่าจะต้องไม่ใช่ของธรรมดา อย่างน้อยก็ต้องเป็นสมบัติค่าควรเมือง!”
“เจ้าคิดเหมือนข้า เป็นไปได้มากว่ามูลค่าของมันนั้นไม่ด้อยไปกว่าพระธาตุแผ่ธรรม!” หลินมู่เฟิงพูดอย่างหนักแน่น “ถึงแม้ปรมาจารย์จะไม่ได้บอกไว้ชัด แต่คำใบ้ก็ชัดเจนมากแล้ว ต้องพยายามเต็มที่เพื่อตามหาให้พบ วันนี้พวกเราได้รับน้ำใจครั้งใหญ่จากคุณชายหลี่ จะทำให้เขาผิดหวังไม่ได้!”
ท่ามกลางความเงียบสงัด แสงสีดำค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากมือขวาของเขา จากนั้นก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่อง
รอย
ขณะเดียวกันนั้นเอง ในมุมมืดแห่งหนึ่งซึ่งไกลออกไปนับล้านลี้
เงาดำสั่นสะท้านรุนแรง ดวงตาลืมโพลงทันใด!
พรึบ!
ไอดำแผ่ซ่านจากร่างขอ
