ม่มีแม้แต่เงาคน หรือนกสักตัว
เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ สองสาวมองหน้ากัน แล้วรีบหันกลับมา
พอกลับมามองที่เดิม ทั้งคู่ก็ต้องอ้าปากค้าง
เงาของนักพรตซอมซ่อหายวับไปแล้ว
เห็นไหมล่ะ เจ้าโดนหลอกเข้าให้แล้ว ข้าบอกแล้วว่าตาแก่นั่นไม่ใช่คนดี ไป๋หลิงบ่นอุบใส่จูหลาน
จูหลานหน้าเขียวคล้ำด้วยความเจ็บใจ
เดินริมน้ำบ่อยๆ วันนี้ดันโดนเหยี่ยวจิกตาเข้าให้
แม้ตุ๊กตาไม้จะหมดสภาพไปแล้ว แต่… นั่นเป็นของที่เย่หนานให้ เป็นของต่างหน้าชิ้นเดียว
ดันมาโดนหลอกเอาไปง่ายๆ แบบนี้
เห็นสีหน้าไม่สู้ดีของจูหลาน
ไป๋หลิงจึงพูดปลอบใจ วันหลังก็ระวังหน่อยแล้วกัน
พวกนางคงไปตามทวงคืนจากนักพรตซอมซ่อไม่ได้หรอก
ลำพังฝีมือพวกนาง คงไม่คณามือตาแก่นั่น
ครู่ต่อมา จูหลานสูดหายใจลึก แล้วกล่าวว่า ครั้งนี้ต้องขอบคุณแม่นางที่ช่วยชีวิต ข้ามีฝีมือต่ำต้อย ไม่รู้จะตอบแทนอย่างไร เชิญรับแหวนมิติของข้าไปเถอะ
ไป๋หลิงมองจูหลานด้วยความประหลาดใจ
แต่… นางไม่ได้ยื่นมือไปรับแหวนมิติ
กลับถามด้วยความสงสัยแทน เจ้าตามหา… เจ้าตามหาท่านผู้อาวุโสที่ให้ตุ๊กตาไม้นั้นไปทำไม
ไป๋หลิงเกือบหลุดปากไปแล้ว
ประเด็นคือ… นางยังไม่รู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของจูหลาน
แต่คนที่ได้รับของจากท
