ก็พุ่งออกมา
พลังปีศาจพลุ่งพล่านขึ้นในชั่วพริบตา มันกลืนตันปีศาจกลับลงท้อง สองปีกสยายออก แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงยิงออกไปไกล
“เจ้าปีศาจหนีไปไหนแล้ว ตามไป!”
เหยาเมิ่งจีรีบร้อนเก็บฉินจิตสวรรค์ ควบทะยานลำแสงไล่ตามไป
เพียงแต่ว่าจักรพรรดิปีศาจจันทราเงินมีความเร็วเป็นต่อ เพียงชั่วลัดนิ้วมือเดียวเหยาเมิ่งจีก็ยากจะไล่ตามได้ทัน
ในขณะเดียวกันนั้นเอง
หลี่เนี่ยนฝานพาต๋าจี่เดินออกมาจากเรือนสี่ประสานอยู่ก่อนแล้ว กำลังเดินเที่ยวเล่นอยู่บนเขา
“ในที่สุดผู้บำเพ็ญเซียนกลุ่มนั้นก็ไปสักที วนไปวนมาอยู่ที่นี่ทั้งวันไม่รู้จักเหนื่อย ทำเอาข้าต้องนั่งเบื่ออยู่บ้านทั้งวัน ทรมานจะแย่” หลี่เนี่ยนฝานถอนหายใจออกมายาวๆ สัมผัสได้ว่าสมองปลอดโปร่ง
เขาอุตส่าห์เฝ้าสังเกตอยู่ตั้งสามวัน จึงพบว่าผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านั้นจากไปแล้วจริงๆ ถึงได้กล้าออกจากบ้าน
บนไหล่ของเขาแบกคันธนูซึ่งเพิ่งประดิษฐ์เสร็จ ด้านหลังสะพายศรธนูซึ่งทำขึ้นเป็นพิเศษ เตรียมทดลองใช้เล็กๆ
น้อยๆ จึงวิ่งแจ้นออกมาล่าสัตว์
เพียงแต่ว่าไม่นานเขาก็ค้นพบปัญหาอย่างหนึ่ง
เป็นเพราะเหล่าผู้บำเพ็ญเซียนมากวาดล้างไป ทำให้สัตว์ป่าบนเขาลดลงอย่างเห็นได้ชัด เดินมาครึ่งค่อนวัน แม้แต่กระต่ายป่าสักตัวก็ยังไม่เห็น
“พวกผู้บำเพ็ญเซียนน่ารังเกียจ กินเรียบอย่างกับตั๊กแตนปาทังก้า!” หลี่เนี่ยนฝานจนปัญญา ทำได้เพียงมุ่งหน้าสู่ภูเขาลูกที่อยู่ไกลออกไป ต๋าจี่เดินตามอยู่ข้างกาย ต้าเฮยคอยเดินนำอยู
