ที
หืม?
นี่มันชาอะไรกัน ที่ผ่านมาใบชาที่ข้าใช้รับรองแขกเหมือนจะไม่ใช่แบบนี้กระมัง
จงซิ่วไปหามาจากไหนกัน
ในตอนนั้น ม่านชิงอวิ๋นก็วางจอกชาลงตรงหน้าของตนแล้ว
กลิ่นหอมอ่อนๆ สดชื่นของใบชาทำให้สมองของนางตื่นตัว ชาดี!
นางเม้มปากเบาๆ
น้ำชารสขื่นไหลเข้าปาก เย้าหยอกปลายลิ้น จนจมูกของนางส่งเสียงออกมาเบาๆ ด้วยความเพลิดเพลินอย่างห้ามไม่อยู่ หลับตาลงอย่างสบายใจ
นางไม่ได้กลืนน้ำชาลงคอ หากแต่ลิ้มรสอย่างละเมียดละไม
รสชาติของน้ำชากลับกลายเป็นขมเฝื่อนกว่าเดิม ทว่าห้วงสำนึกของนางแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ
ความทรงจำแต่เก่าก่อนทะลักเข้ามา ความสับสนในหัวใจพลันกระจ่าง ปมปัญหาที่คิดไม่ตกก็คลี่คลายตามไปด้วย
น้ำชาไหลลงลำคอไปทีละน้อย เรื่องอดีตลอยล่องดุจกลุ่มควัน
ความรู้สึกไม่อาจควบคุม ขอบตาของนางถึงกับมีน้ำตาคลอหน่วย
นางหาได้สนใจไม่ จิบน้ำชาคำที่สองต่อ
ผึ่ง!
ชั่วขณะนั้นเอง ข้างหูของนางก็ได้ยินเสียงแห่งธรรมชาติ สมองพลันโปร่งโล่ง ทั้งใจเบาสบาย
นอกจากนางแล้ว จักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่ก็เริ่มลิ้มลองชาแล้วเช่นกัน จากนั้นก็ตกสู่สภาวะเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน
ชาเพียงจอกเดียว ถึงกับทำให้พวกเขาอยู่ในสภาวะตื่นรู้เชียวหรือ!
ผ่านไป
