ซื่อสัตย์ภักดีกับหลี่เนี่ยนฝาน
เวลานั้น พวกเขาถึงได้เบนสายตาไปยังโต๊ะหินซึ่งอยู่ไม่ไกลออกไป
ทันที่ที่มองไป ไป๋อู๋เฉินและจ้าวซานเหอก็พลันเผยสีหน้าตกตะลึง
อาหารเหล่านี้…งดงามเหลือเกิน
งดงามถึงขั้นว่าแลดูราวกับประณีตศิลป์ก็มิปาน
เนื้อม้วนแผ่นบางเหล่านั้น ความบางสม่ำเสมอกัน ม้วนจนเป็นเส้น จัดเรียงไว้บนจานเป็นระเบียบเรียบร้อย เนื้อแดงแทรกเนื้อมันอย่างสมดุล ตระการตาขั้นสุด
เมื่อมาพิศดูผักก็จัดวางไว้เป็นระเบียบเช่นกัน จัดจำแนกผักสีเดียวกันไว้ด้วยกัน เจริญตาเจริญใจเสียจริง
นอกจากนั้นแล้ว ยังมีอาหารซึ่งมองจากภายนอกเป็นทรงกลมดิก พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ทว่ามองแล้วก็ชวนให้อยากกิน
“นี่ นี่คือ…”
ไป๋ลั่วซวงมองอาหารอันโอชะเบื้องหน้า อ้าปากพะงาบจนเป็นรูป ‘O’ น้ำลายสอออกมาที่มุมปากอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว จนเกือบหยดย้อยลงมา
หลินชิงอวิ๋นไม่อาจต้านทานความยั่วยวนของอาหารได้เช่นกัน กลืนน้ำลายอึกแล้วอึกเล่า ไม่คาดคิดว่าหัวใจอันแข็งแกร่งเย็นชามาแต่ไหนแต่ไรกลับไม่อาจทนต่อการโจมตีของอาหารแสนอร่อยนี้
ยังไม่ทันได้เริ่มต้นด้วยซ้ำไป ลำพังรูปลักษณ์ภายนอกของอาหารก็ยั่วยวนจนทนไม่ไหว
นี่คืออาหารของเซียนหรืออย่างไร
วันนี้ม
