ีลาภปากได้ลิ้มลอง ชั่วชีวิตนี้ไม่เสียดายแล้ว
“โครกครากๆ”
ตำแหน่งตรงกลางของสำรับ น้ำแกงในหม้อใบนั้นเริ่มเดือดพล่าน ฟองน้ำแกงกลิ้งวนไม่หยุด
“หืม? หม้อใบนี้…”
ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ชะงัก มองไปในหม้อก็คล้ายกับเห็นมรรคาอันยิ่งใหญ่แห่งฟ้าดิน
หม้อรูปร่างกลมถูกแบ่งด้วยเส้นโค้ง ฝั่งหนึ่งของเส้นโค้งเป็นน้ำมันพริกสีแดงฉาน อีกฝั่งหนึ่งเป็นน้ำต้มกระดูกสีขาวข้น ดูแล้วคล้ายกับสัญลักษณ์ไท่จี๋
นี่มันวิถีหยินหยางชัดๆ!
ปรมาจารย์ก็คือปรมาจารย์ แม้แต่หม้อสำหรับกินข้าวยังแฝงไปด้วยหลักธรรมคำสอน ข้าไม่อาจเทียบเทียมได้
ทุกคนได้เรียนรู้แล้วอย่างเงียบเชียบ
หลี่เนี่ยนฝานสังเกตเห็นสีหน้าของเขา อดลอบขบขันตนเองไม่ได้ ผู้บำเพ็ญเซียนแล้วยังไง เมื่อมาอยู่ต่อหน้าฉันก็เป็นเพียงเต่าทองตัวหนึ่ง แค่หม้อสุกี้สองช่อง ก็ทำให้ทุกคนตกอกตกใจได้แล้ว
ไป๋ลั่วซวงอดใจรอไม่ไหว เอ่ยถาม “คุณชายหลี่ อาหารนี้กินอย่างไรหรือ”
“ง่ายมาก เพียงแค่ใส่ลงไปต้มในหม้อ ประเดี๋ยวเดียวก็สุกแล้ว” หลี่เนี่ยนฝานยังทำเป็นตัวอย่าง คีบเนื้อเสือชิ้นหนึ่งขึ้นมาใส่ลงในน้ำมันพริกเดือดปุดๆ
เขาคุ้นชินกับการกินเผ็ด ทำให้เจริญอาหาร
เนื้อนั้นบางมาก ต้มในน้ำเพียงส
