ียงกำแน่น เม้มปาก ด้วยกลัวว่าจะฟังตกไปแม้แต่คำเดียว
“พระอาจารย์กล่าวว่า ‘การสำเร็จมรรคผล มิอาจเล่าสิ่งอื่นใด ล้วนมาจากฐานกาย พลังชีวิต และจิตวิญญาณ จงรักษาไว้ให้ดี อย่าให้รั่วไหล เก็บไว้กับตัว เจ้านำสิ่งที่ข้าบอกล่าวไปใช้…’”
พระสูตรสูตรแล้วสูตรเล่าถ่ายทอดจากหลี่เนี่ยนฝาน ประหนึ่งคำเทศนาคอยย้ำเตือน ระคนเสียงแห่งธรรมส่งผ่านมาในโสตประสาท ผู้คนบ้างก็พลันนัยน์ตามุ่งมั่น คล้ายว่าตื่นรู้ บ้างก็สีหน้าดังเดิม ไร้ซึ่งความรู้สึก
ไป๋อู๋เฉินยังคงร่างแข็งเกร็ง ห้วงสำนึกส่งเสียงอึกทึกอยู่ร่ำไป
วิถีทาง!
นี่คือวิถีทางแห่งอายุวัฒนะ!
สมองของเขาชาหนึบ ทั้งร่างขนลุกซู่จนแทบหลุดร่วงลงกับพื้น
ประโยคเหล่านี้ยากแก่การเข้าใจ พวกเขาฟังแล้วงงงวยสับสน ทำได้เพียงรีบจดจำใส่ใจ
ครืน!
เมฆดำหนาทึบเคลื่อนเข้ามาปกคลุมท้องฟ้าเหนือเมืองลั่วเซียนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย สายอัสนีบาตผ่าฟาดบนชั้นเมฆราวกับงูสีเงิน ทำให้เมืองลั่วเซียนถูกอาบกลายเป็นสีเงิน
ซู่!
หลังจากนั้น สายฝนห่าใหญ่ก็เทลงมา หากมองจากระยะไกลจะดูราวกับถูกม่านฝนโอบล้อมไว้
ผู้คนบนถนนต่างรีบหาที่หลบฝน รู้สึกแปลกใจกับธรรมชาติที่ปรวนแปร
ผู้คนในภัตตาคารไม่รู้ความเคลื่อนไหว
