เซียน
เมิ่งจวินเหลียงรีบวิ่งหัวหกก้นขวิดไล่ตามหลังหลี่เนี่ยนฝานไปด้วยความเลื่อมใสถึงขั้นสุด
“เจ้าตามข้ามาทำไม” หลี่เนี่ยนฝานถาม
เมิ่งจวินเหลียงตอบอย่างเคารพนบนอบ “คุณชายหลี่ เมื่อวานข้าได้ฟังนิทานที่ท่านเล่า ได้ประโยชน์มากโข ผลงานที่สุดยอดเช่นนี้ คุณชายได้โปรดอนุญาตให้ข้าได้รวบรวม จดบันทึกไว้ ในภายภาคหน้าจะต้องกลายเป็นปรัชญาอันยิ่งใหญ่ โลกหล้าแซ่ซ้องสรรเสริญ!”
ก็แค่นิทานเรื่องเดียว ไปเกี่ยวกับปรัชญาอันยิ่งใหญ่ได้อย่างไร
หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้า คนคนนี้เกินเยียวยาแล้ว
แต่ว่านำเรื่องนี้ไปบันทึกก็ดีเหมือนกัน ตนจะได้ไม่นับว่าเล่าไปเสียเปล่า
หลี่เนี่ยนฝานโบกมือพร้อมเอ่ย “ก็ได้ อย่างนั้นเจ้าก็จดบันทึกเถอะ”
“ขอบคุณคุณชายหลี่!” เมิ่งจวินเหลียงดีใจยกใหญ่ รีบค้อมกายคำนับ
หลี่เนี่ยนฝานมายังเมืองลั่วเซียน ไป๋อู๋เฉินและหลินชิงอวิ๋นก็รุดเข้ามาต้อนรับทันที กล่าวอย่างร่าเริง “คำนับคุณชายหลี่”
“คุณชายหลี่ อรุณสวัสดิ์”
“ในที่สุดพี่เนี่ยนฝานก็มาแล้ว พวกเราอยากฟังนิทาน”
“โอ้ๆๆ มีเรื่องให้ฟังอีกแล้ว”
จำนวนผู้คนซึ่งมารวมตัวกันที่ประตูเมืองนั้นทำให้หลี่เนี่ยนฝานประหลาดใจ จากนั้นก็ยิ้มเอ่ย “อรุณสวัสดิ์ทุกคน”
ผู้เฒ่
