หลี่เนี่ยนฝานดูลักษณะท่าทางของเขาแล้ว ก็ทนเห็นเขาเดินทางผิดไม่ได้ จึงเอ่ยปากว่า “ตะวันขึ้นจันทราลับ เกิดแก่เจ็บตาย นี่เป็นหลักของธรรมชาติ แม้แต่สัจธรรมของโลกเจ้าก็ไม่เข้าใจ แล้วจะแสวงหาวิถีของตนเองได้อย่างไร
สิบปีเห็นสารทวสันต์ผันผ่าน ร้อยปีเห็นเกิดแก่เจ็บตาย พันปีเห็นราชวงศ์รุ่งโรจน์แลล่มสลาย หมื่นปีเห็นจักรวาลหมุนเปลี่ยน สิ่งนี้ไหนเลยจะกระจ่างได้ชั่วข้ามคืน ปุถุชนหากใช้สายตาของวันเดียวเสาะหาโลกนับล้านปี ก็มิได้ต่างอะไรกับการตักดวงจันทร์จากบ่อน้ำ”
บัณฑิตชะงักนิ่งไปทั้งตัว สีหน้าเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา บ้างก็ตื่นเต้น บ้างก็สับสน
หลี่เนี่ยนฝานไม่ได้สนใจเขาอีก หากแต่เดินกลับขึ้นเขาไป
เขาช่วยได้เพียงเท่านี้ คิดออกหรือไม่นั้นล้วนขึ้นอยู่กับตัวเขาเอง
แม้จะบอกว่าการเป็นอมตะเป็นความใฝ่ฝันของทุกคน แต่หากถึงกับบ้าคลั่งเพราะเรื่องนี้ ก็นับว่าไม่คุ้มค่า คนเราประจักษ์แจ้งในสัจธรรมเป็นดี
กลับมาถึงบ้าน หลี่เนี่ยนฝานก็นำปลาหลี่ตัวใหญ่สองตัวส่งให้เสี่ยวไป๋ บอกกล่าวสิ่งที่เขาจะกินในวันนี้ และเพลิดเพลินกับอาหารกลางวันโดยลำพัง
ในตอนนั้นเอง ไกลออกไปนับหมื่นลี้ ผู้เฒ่าผมขาวโพลนคนหนึ่งกำลังพาเด็กหนุ่มค
