ล้วนแต่ส่ายหน้าปฏิเสธ
หลี่เนี่ยนฝานสัมผัสได้ว่าลมหายใจของผู้ฟังโดยรอบเริ่มถี่กระชั้นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด บางคนถึงกับตาแดงแล้ว
หนึ่งในนั้นเห็นจะเป็นไป๋อู๋เฉินซึ่งเด่นชัดที่สุด
ในใจของพวกเขาเริ่มร้อนรน ‘นี่คือวิถีซึ่งไร้สิ่งใดเทียบเทียม! เจ้าลิงโง่ถึงกับปฏิเสธซะได้! เจ้าลิงโง่ เจ้าลิงโง่นี่นะ! ร่ำเรียนวิชาอะไรสักอย่างสิ นั่นมันเทียบเท่ากับวิถีเซียนเชียวนะ ไม่สิ ยอดเยี่ยมกว่าเซียนด้วยซ้ำไป!’
ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ยังสงสัยอีกว่า สรุปแล้วพระอาจารย์ผู่ถีผู้นี้เป็นคนอย่างไร สอนวิชาได้ตั้งมากมาย น่ากลัวเกินไปแล้ว!
แม้แต่เรื่องแบบนี้ คุณชายหลี่ก็เล่าได้เสียละเอียดยิบ เช่นนั้นเขาต้องอยู่ถึงระดับใดกัน
ไป๋อู๋เฉินไม่กล้าแม้แต่จะคิดต่อ หัวใจดวงน้อยๆ ของเขารับไม่ไหวหรอก
ยามที่พระอาจารย์ผู่ถีไม่ปรารถนาจะสั่งสอนหงอคงแล้ว และจากไปด้วยความเดือดดาล จิตใจของผู้คนต่างก็ดำดิ่ง
เข้าสู่เรื่องราวตามไปด้วย ประหนึ่งว่าตนเองได้คลาดจากวิถีทางอันยิ่งใหญ่นี้เช่นกัน
ทว่า ครั้นซุนหงอคงไปหาพระอาจารย์กลางดึก ลมหายใจของทุกคนก็พลันถี่รัวขึ้นอีกคำรบ
หลี่เนี่ยนฝานกระตุ้นความตื่นเต้นของทุกคนอย่างเต็มที่แล้ว ก็ยิ้มบางพร้อมเอ่ย
