งราวเช่นนี้ เดิมทีก็เป็นวาสนาอันสูงส่งของพวกเขาแล้ว
ใครจะไปคิดเล่าว่า คุณชายหลี่จะถึงกับเล่าเรื่องพวกนี้เพียงเพื่อช่วยเด็กผู้หญิงปุถุชนคนหนึ่ง นี่สิจึงจะนับว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริง
ไป๋อู๋เฉินมองหลี่เนี่ยนฝานด้วยความคาดหวัง เอ่ยถามอย่างระแวดระวัง “คุณชาย พรุ่งนี้พวกข้ายังมาฟังเรื่องเล่าที่นี่ได้หรือไม่”
เขารู้สึกกังวลอยู่บ้าง เรื่องนี้น่าจะเป็นเรื่องของผู้ยิ่งใหญ่ท่านหนึ่งในโลกเซียน ผู้บำเพ็ญเซียนเล็กๆ อย่างเขาจะมีคุณสมบัติที่จะฟังหรือ
“ก็แค่นิทานเท่านั้น ทำไมจะไม่ได้เล่า” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มตอบ
ผู้บำเพ็ญเซียนพวกนี้กฎระเบียบเยอะจริงๆ ฟังนิทานยังต้องขออนุญาต นิสัยใจคอดี ดีเหลือเกิน
ไป๋อู๋เฉินและอีกสามคนดีใจยกใหญ่ เมื่อคุณชายหลี่ยืนยันแล้ว ในใจพวกเขาก็พลันมั่นใจขึ้นมา
ไป๋อู๋เฉินค้อมกายพลางเอ่ย “คุณชายหลี่ วันนี้รบกวนมากแล้ว ขอตัวก่อน”
หลินชิงอวิ๋นเองก็เอ่ยเสียงเบา “คุณชายหลี่ วันนี้ขอลาตรงนี้ พรุ่งนี้ผู้น้อยจะมาฟังคำสั่งสอนของท่านอีกครั้ง”
“อื้ม บ๊ายบาย”
หลี่เนี่ยนฝานโบกมืออย่างสบายใจ
เขาเหลือบมองเวลา แล้วเดินอาดกลับไป
เพิ่งจะเดินไปถึงประตูเมือง บัณฑิตคนหนึ่งก็เข้ามาขวางไว้
บัณฑิตผู้นี้มี
