กลิ่นอายของผู้คงแก่เรียนรุนแรง ราวกับคำว่า ‘บัณฑิตอ่อนปวกเปียก’ เป็นคำที่เกิดมาเพื่อเขา เขาคำนับหลี่เนี่ยนฝานพร้อมเอ่ย “ข้าชื่อเมิ่งจวินเหลียง คำนับคุณชาย”
“สวัสดีคุณชายเมิ่ง ข้าชื่อหลี่เนี่ยนฝาน” หลี่เนี่ยนฝานมองเขาอย่างสงสัย “ไม่รู้ว่าคุณชายเมิ่งมีธุระอะไรกับข้าหรือเปล่า”
สายตาของเมิ่งจวินเหลียงเป็นประกาย มองหลี่เนี่ยนฝาน “ข้าอยากถามคุณชายว่า มีวิถีอายุวัฒนะจริงหรือไม่”
หลี่เนี่ยนฝานมองไปยังบัณฑิตตรงหน้า เลิกคิ้วเล็กน้อย ทำไมนึกไม่ถึงว่าเขาจะถามคำถามประเภทนี้
บัณฑิตคนนี้ทั้งตัวมีเพียงกลิ่นอายของผู้คงแก่เรียน ไม่เหมือนกับผู้บำเพ็ญเซียนที่เขาเคยพบ คงจะเป็นเพียงปุถุชน
ถึงแม้การที่ปุถุชนแสวงหาวิถีอายุวัฒนะจะพอเข้าใจได้ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าไม่สมเหตุสมผล
จะบอกนายแบบไม่ปิดบังเลยนะ ฉันเองก็อยากอายุยืนยาวเหมือนกัน!
เขาพยายามจะลดทอนความมัวเมาในวิถีอายุวัฒนะของบัณฑิตคนนี้ จึงเอ่ยปากโน้มน้าว “ธรรมชาติมีวัฏจักร วิถีอายุวัฒนะนั้นเป็นไปไม่ได้”
“แต่ข้าอ่านจากหนังสือ ในนั้นบอกว่าเซียนจะมีอายุยืนยาว”
บัณฑิตพูดอย่างดื้อดึง “เหตุใดเซียนทำได้ แล้วปุถุชนทำไม่ได้เล่า ข้าหาตำราทั้งหมดแล้ว ไม่พบวิถีอายุวัฒนะ ตราบจนได้
