างรมทำให้กรรมการไม่สามารถห้ามตัวเองได้ เขาเม้มริมฝีปาก น้ำลายในปากเริ่มสอ กรรมการหันมองแท่นสัมฤทธิ์ของปู้ฟางไม่วางตา
กลิ่นมันช่าง…หอมหวนเหลือเกิน!
ทันใดนั้นร่างกายของกรรมการก็แข็งทื่อ สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก ตัวของเขาสั่นระริกราวกับเป็นใบไม้ขณะมองดูปู้ฟาง
บึ้ม!
เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วทั้งลาน แรงระเบิดนั้นมาจากหม้อหลอมยาที่อยู่ด้านหลัง ใบหน้าของหมอคนหนึ่งเต็มไปด้วยความเสียใจ เขาทึ้งผมบนหนังศีรษะของตนเอง ดวงตาแดงก่ำและดูโกรธแค้นอย่างมาก
กลิ่นหอมรึ ไอ้กลิ่นหอมเวรนั่น! ทำไมต้องหอมขนาดนี้ด้วย
ทันทีที่หมอคนนี้ได้กลิ่นหอมจากขนมปังหอยนางรม เขาก็รู้สึกราวกับว่าวิญญาณถูกโยนลงไปในอ่างน้ำวน เขาเริ่มไม่มีสมาธิ จนทำให้หม้อหลอมยาระเบิดทันที ความพยายามทั้งหมดสูญเปล่า
ช่างน่าโมโหยิ่งนัก!
หมอคนนี้ไม่ใช่คนเดียวที่ได้รับผลกระทบ ขณะที่กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ บรรยากาศบนลานแข่งขันแห่งนี้ก็เปลี่ยนไป
กรรมการเบิกตามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรอบตัวด้วยความตื่นตระหนก
ขณะนี้… ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่เริ่มมีสีหน้าไม่น่าดูนัก
เมื่อกลิ่นหอมจากขนมปังหอยนางรมซึมซาบเข้าสู่รูจมูกของพวกเขา ความรู้สึกในกายก็เริ่มปั่นป่วน ความอยากอาหาร
