นเชิง
เขาไม่ได้อาเจียนออกมา หนำซ้ำยังใช้ตะเกียบคีบเต้าหู้เหม็นอีกหนึ่งชิ้นขึ้นมาใส่ปากของตัวเองด้วย
“เขาเป็นบ้าไปแล้วหรืออย่างไร”
“เขาชอบมันจริงๆ หรือว่าเขาเสียสติไปเพราะกลิ่นเหม็นของมันกันแน่”
“เขาทำเพื่ออะไร… กรรมการคนนั้นสมองนิ่มยิ่งนัก อาหารจานนั้นต้องมีพิษแน่นอน!”
…
ทุกคนต่างร้องอุทานด้วยความประหลาดใจและมองกรรมการคนนั้นอย่างไม่อยากเชื่อ เขาคีบเต้าหู้เหม็นขึ้นมาใส่ปากของตัวเองอย่างต่อเนื่อง ท่าทางมูมมามของเขาดูราวกับเป็นภูตผีที่หิวโหยมานานหลายเดือนก็ไม่ปาน
หงับ! หงับ!
ในขณะที่ทุกคนกำลังตะลึงงันอยู่นั้น ลานแข่งขันก็เงียบสนิทไปครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงจากปากของกรรมการซึ่งกำลังเคี้ยวเต้าหู้เหม็นอยู่ที่ดังออกมาให้ได้ยิน
เสียงนั้นทำให้ทุกคนต่างขนลุกตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า พวกเขาต่างกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางการกินของกรรมการคนนั้น
ขณะนั้นเดียวใบหน้าของกรรมการเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเปล่งประกายพลางคีบเต้าหู้เหม็นขึ้นมายัดใส่ปากของตนเองไม่ขาดปาก เขากินโดยยัดทุกอย่างเข้าไปในปากของตัวเอง โดยไม่ให้แม้แต่ซอสจากเต้าหู้หยดย้อยลงพื้น
ซอสที่เลอะมุมปากของกรรมการทำให้เขาดูน่าขำยิ่งนัก
กรรมการแ
