ลบลิ้นออกมาเลียซอสรอบปากของตัวเอง
ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นว่ากรรมการกินเต้าหู้เหม็นไปเรื่อยๆ และในที่สุดเขาก็หยุดกิน เพราะไม่มีเต้าหู้เหม็นเหลืออยู่ตรงหน้าปู้ฟางอีกแล้ว
“เอิ๊ก!”
หลังจากที่กรรมการกินเต้าหู้เหม็นชิ้นสุดท้ายหมด เขาก็เลียถาดใบนั้นด้วยใบหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข และอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเรอออกมาด้วยความพึงพอใจ เสียงเรอของเขามีทั้งกลิ่นหอมและกลิ่นเหม็นผสมกัน
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปขณะที่มองดูกรรมการผู้นี้ เขาเสียสติไปแล้วจริงๆ หรือ
“เป็นอย่างไรบ้าง ข้าน่าจะผ่านรอบแรกใช่หรือไม่” ปู้ฟางเอ่ยถามกรรมการอย่างสุขุม
ปู้ฟางค่อนข้างมั่นใจเพราะเขายกมุมปากขึ้น ชายหนุ่มมองกรรมการที่เพิ่งทำความสะอาดถาดอาหารใบนั้นด้วยลิ้นของตัวเอง
ท่าทีมั่นใจของปู้ฟางทำให้กลุ่มหมอที่อยู่บนลานแข่งขันไม่พอใจนัก เด็กหนุ่มคนนี้ทำตัวหยิ่งยโสเกินไป
กรรมการเช็ดปากของตัวเองแล้วอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจขณะมองปู้ฟาง
“ข้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า…อาหารที่มีกลิ่นเหม็นขนาดนั้นจะมีรสชาติอันโอชะได้!”
รสชาติอันโอชะหรือ
คำพูดของกรรมการทำให้หลายคนอึ้งไป ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงขณะมองกรรมการ “ท่านคิดว่าจมูกของเราผิดปกติ
