หนานกงหวั่นรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่ไม่ได้กินเต้าหู้เหม็นของปู้ฟาง ตอนที่นางได้กินอาหารจานนี้เป็นครั้งแรก ความรู้สึกที่นางมีต่อมันก็เปลี่ยนจากขยะแขยงเป็นชื่นชอบ นางรับรู้ได้ว่าอาหารจานนี้มีเสน่ห์เพียงใด
พอปู้ฟางและหนานกงหวั่นเดินทางออกจากทางตอนใต้ของเมือง พวกเขาก็นั่งรถม้าอสูรเวทกลับมาที่ร้านอาหารหมอกเมฆา
บริเวณรอบข้างร้านอาหารยังคงเละเทะเหมือนก่อนหน้านี้ แต่ตระกูลหนานกงส่งคนจำนวนมากมาที่นี่ และกำลังซ่อมแซมอาคารต่างๆ กันอยู่
ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาในย่านนี้ ทำให้พื้นที่บริเวณนี้คึกคักและเต็มไปด้วยเสียงอึกทึก
พอหนานกงหวั่นกลับมาที่ร้านอาหารหมอกเมฆาพร้อมปู้ฟางแล้ว นางก็นั่งรถม้าอสูรเวทกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลหนานกง ร้านโอสถทิพย์ของนางเองก็ถูกทำลาย ดังนั้นนางจึงไม่คิดจะปล่อยเรื่องนี้ไป
หนานกงหวั่นต้องตามหาตัวคนร้ายและสั่งสอนบทเรียนให้คนเหล่านั้น
หญิงสาวที่โกรธจัดถือเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าหวาดกลัวที่สุด และหนานกงหวั่นในตอนนี้ก็น่าสะพรึงกลัวอย่างมาก
อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับปู้ฟาง
เมื่อชายหนุ่มกลับมาถึงร้านอาหารของตนเอง เขาก็เปิดร้านทันที
วันนี้มีลูกค้าน้อยลง อาจเป็นเพราะร้านโอสถทิพย์ที่อยู่รอบข้
