าจากก้อนสีดำนั้น…
สีหน้าของฟูป้าดูเคร่งเครียดขึ้นทันที เส้นเลือดสีเขียวปูดขึ้นบนหน้าผากของเขา
อย่างไรก็ตามหนานกงหวั่นกลับรู้สึกว่าเหตุการณ์นี้ทั้งน่าขำและน่ากระอักกระอ่วนใจเหลือเกิน นางไม่คิดว่าปู้ฟางจะทำอาหารจานนี้… จนทำให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น
“คุณหนูหนานกง ท่านโกหกข้า เด็กหนุ่มคนนั้นคือปรมาจารย์ด้านยาพิษไม่ใช่หรือ หากไม่ใช่แล้วทำไมเขาถึงหยิบก้อนที่น่าขยะแขยงเช่นนั้นออกมา”
ฟูป้ามีสีหน้าเคร่งขรึม เขารู้สึกว่ากำลังถูกปู้ฟางหลอก
พ่อครัวเช่นนั้นหรือ พ่อครัวบ้าบออะไรกัน
ฉ่า! ฉ่า! ฉ่า!
ปู้ฟางใช้มีดทำครัวกระดูกมังกรทองตักเต้าหู้เหม็นสีดำสนิทขึ้นมา ก่อนจะโยนมันใส่กระทะ ทันทีที่กระทบกับน้ำมันเดือดปุด เสียงฉ่าก็ดังขึ้น
กลิ่นเหม็นเน่าน่ารังเกียจที่โชยออกมาจากกระทะฉุนรุนแรงขึ้นกว่าเดิม และตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ
บึ้ม!
เกิดเสียงระเบิดขึ้นบนเวที หมอที่อยู่ไม่ไกลจากปู้ฟางจับคอของตนพลางเช็ดน้ำตาเพราะกลิ่นเหม็นนั้น เขาเอนตัวพิงแท่นสัมฤทธิ์เพื่อพยุงตัว หม้อหลอมตรงหน้าของเขาระเบิด ทำให้น้ำยาโอสถไหลทะลักออกมาแล้วกระจายไปทั่วพื้น
“กลิ่นเหม็นนั่นทำให้ข้าไม่มีสมาธิ!”
หมอคนนั้นโกรธจัดพลางจ้องปู้ฟางตาเขม็ง “ชายคนนั้นเจ
