ตนาก่อเรื่อง”
ตอนนี้หมออีกสองคนที่เหลือก็อยู่ในสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก พวกเขาทั้งคู่ปิดจมูกของตนเอง สีหน้าหม่นหมองราวกับถูกวางยาพิษ หม้อหลอมของพวกเขาสั่นไหวต่อเนื่อง ดูเหมือนว่าจะระเบิดในไม่ช้า กลิ่นเหม็นเน่านั้นทำให้หมอทั้งสองคนไม่สามารถควบคุมพลังปราณของตนเองได้ดีนัก
คนเดียวที่ยังคงสงบและไม่สะทกสะท้านคือปรมาจารย์ด้านยาพิษ เขายกมุมปากขึ้นพร้อมมองปู้ฟางด้วยสายตาประหลาดใจ
“กลายเป็นว่าเจ้ามีอาชีพเดียวกับข้า การกระทำของเจ้าช่างชั่วช้าและน่ารังเกียจยิ่งนัก”
ปรมาจารย์ด้านยาพิษคนนั้นสูดลมหายใจเข้าลึก ทำให้กลิ่นเหม็นพุ่งเข้ามาในจมูกของเขา “เหม็นสุดๆ แต่…ข้าชอบมันนะ” ปรมาจารย์ด้านยาพิษคนนั้นเอ่ยขึ้นสั้นๆ พร้อมรอยยิ้ม
เขาหยิบแมงมุมขนดำตัวหนึ่งขึ้นมาแล้วโยนมันลงไปในหม้อหลอม ก่อนจะเริ่มเร่งไฟ ขณะที่อุณหภูมิของหม้อหลอมค่อยๆ เพิ่มขึ้น กลุ่มควันสีดำเหม็นๆ ก็โชยออกมาจากหม้อหลอมใบนั้น
บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!
แรงระเบิดอย่างต่อเนื่องจากหม้อหลอมของหมอสองคนที่เหลือทำให้เวทีสั่นสะเทือน ตัวน้ำยาโอสถกระจายไปทั่ว
หมอทั้งสองคนมีสีหน้าเคร่งเครียด ในเมื่อหม้อหลอมของพวกเขาระเบิดไปแล้ว นั่นก็หมายความว่าพวกเขาไม่ผ่านการคัดเลือก
