ะยื่นให้ปู้ฟาง จากนั้นนางก็เดินออกจากร้านอาหารหมอกเมฆาไปอย่างร่าเริง
หลังจากหนานกงหวั่นจากไปแล้ว ร้านอาหารแห่งนี้ก็ถึงเวลาปิดทำการ
ปู้ฟางลุกขึ้นไปปิดประตูสัมฤทธิ์ก่อนเก็บขวดโหลบนโต๊ะ แล้วเดินเข้าไปในห้องครัว
ดวงตาสีดำสนิทของเสี่ยวโยวยังคงจ้องมองปู้ฟาง จนกระทั่งเขาหายเข้าไปในห้องครัว นางจึงละสายตาออกมา
เจ้าดำที่อยู่ข้างๆ นางกำลังหลับสนิท
หญิงสาวลุกขึ้นยืนแล้วย้ายเก้าอี้ของตนเองกลับไปที่เดิม ก่อนจะโบกมืออย่างสบายๆ ทันใดนั้นเรือยมโลกก็ปรากฏขึ้นและร่วงลงบนพื้นอย่างแรง ทำให้เกิดลมแรงพัดผ่านขนของเจ้าดำจนพลิ้วไหว
เจ้าดำที่หลับสนิทอยู่ลืมตาขึ้นมองเสี่ยวโยวซึ่งขึ้นเรือยมโลกไปแล้ว
สาวน้อยเอ๋ย ปล่อยให้ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้หลับสบายๆ เถอะ
เมื่อปู้ฟางเข้ามาในครัว เขาก็ฝึกทักษะการใช้มีดอยู่ครู่หนึ่ง ทักษะการใช้มีดสิบสามมหากาฬของชายหนุ่มค่อยๆ พัฒนาไปทีละนิดหลังจากฝึกฝนทุกวัน ความก้าวหน้าที่ค่อนข้างเชื่องช้านี้แตกต่างจากตอนที่เขาเรียนรู้ทักษะการใช้มีดฝนดาวตกที่พัฒนาได้อย่างรวดเร็วอย่างยิ่ง
ปู้ฟางไม่รู้ว่าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร แต่เขาก็รู้ว่าตัวเองไม่ควรรีบร้อนกับเรื่องนี้
พ่อครัวที่เก่งกาจและมากประสบ
