ำแพงหนึ่งชามก็แล้วกัน”
พระกระโดดกำแพงของเถ้าแก่ปู้เป็นอาหารอันโอชะที่ไม่มีสิ่งใดเทียบได้ มันเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดเท่าที่นางเคยกินมา
“ตกลง รอสักครู่” ปู้ฟางเอ่ย
หลังจากพูดจบ เขาก็หมุนตัวแล้วเดินเข้าไปในห้องครัว
เมื่อปู้ฟางจากไป หนานกงหวั่นก็หันไปมองเสี่ยวโยวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ซึ่งไม่ไกลจากนางนัก
หญิงสาวทั้งสองคนสบสายตากันกลางอากาศ และดูเหมือนจะมีประกายไฟวาบขึ้นระหว่างพวกนางทั้งคู่ มันอาจเป็นความเกลียดชังระหว่างหญิงสาวตามคำล่ำลือก็เป็นไดเ
บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
แม้ว่าลูกค้าที่เหลืออยู่ในร้านต้องการรับชมเหตุการณ์ต่อ แต่พวกเขาก็กินอาหารของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว นอกจากนี้บรรยากาศที่น่าอึดอัดของร้านยังทำให้พวกเขารู้สึกไม่สบายใจนัก
เมื่อใดก็ตามที่สายตาอันเย็นยะเยือกของเทพธิดาผู้เย่อหยิ่งมองกวาดมา พวกเขาจะรู้สึกขนลุกไปทั่วทั้งตัว
ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก…
กลุ่มลูกค้ารู้สึกลังเลอยู่ชั่วอึดใจหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินออกจากร้านไป
ตอนนี้เหลือเพียงหนานกงหวั่นเท่านั้นที่ยังนั่งอยู่ในร้านอาหารแห่งนี้
หลังจากนั้นไม่นาน กลิ่นหอมจากห้องครัวก็ลอยฟุ้งออกมาเตะจมูกทุกคน
“เสี่ยวโยว เอาอาหารจานนี้ไ
