ขึ้น
หลายคนรู้เรื่องความแค้นระหว่างหนานกงอู๋เชวียและหนานกงเสวียนเฮ่อที่มีน้องชายสองคนคอยสนับสนุน แถมพวกเขาหลายคนยังเคยช่วยเหลือหนานกงเสวียนเฮ่ออีกด้วย ดังนั้น พวกเขาจึงต้องรู้สึกประหม่าและวิตกกังวลเป็นธรรมดา แต่ก็คิดว่าหนานกงอู๋เชวียไม่กล้าทำอันตรายใดๆ ต่อพวกเขา เพราะพวกเขาควบคุมกิจการมากมายของตระกูลหนานกงเอาไว้
หนานกงอู๋เชวียกวาดสายตามองทุกคนที่อยู่ในห้อง รอจนกว่าทุกคนจะนั่งลง จากนั้นเขาก็นั่งบนเก้าอี้ของตนเองอย่างผ่อนคลาย พลางมองทุกคนในห้องด้วยท่าทีเย็นชา
“ตอนที่ไอ้หมาแก่หนานกงเสวียนเฮ่อใช้พลังดึงเปลวเพลิงอัคนีแห่งสวรรค์และปฐพีออกจากร่างของข้า พวกเจ้าทุกคนก็อยู่ที่นั่น”
สมาชิกทุกคนของตระกูลหนานกงในตอนนี้ต่างหัวใจหล่นวูบ สีหน้าของพวกเขาไม่น่าดูเอาเสียเลย
“พวกเจ้าทุกคนน่าจะได้ยินมาแล้วว่าข้าหักแขนหักขาของหนานกงเสวียนหู ส่วนหนานกงเสวียนเฮ่อก็ตายอยู่ในดินแดนเร้นลับ และข้าคือหัวหน้าตระกูลหนานกงคนปัจจุบัน มีใครคัดค้านเรื่องนี้หรือไม่”
ไม่มีใครลุกขึ้นยืนเพราะหนานกงอู๋เชวียคือทายาทที่แท้จริงของตระกูลหนานกงตามความชอบธรรม
“ในเมื่อพวกเจ้ารับรู้ว่าข้าคือนายท่านคนปัจจุบันและเป็นหัวหน้าตระ
