างสนอกสนใจทุกสิ่งทุกอย่างในร้านอย่างยิ่ง
หลังจากที่เดินไปมาอยู่พักใหญ่ เสี่ยวโยวก็มองหาที่นั่งก่อนจะทรุดตัวลง นางกะพริบดวงตาดำสนิทก่อนจะหันมามองปู้ฟาง
“ปู้ฟาง ข้า… หิว” เสี่ยวโยวกล่าว
ชายหนุ่มถึงกับตกใจกับคำพูดของนาง ตอนนั้นเองเจ้าดำก็ปรากฏตัวขึ้นข้างเขาก่อนจะกล่าวสำทับ “ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ก็หิวเช่นกัน”
เจ้าสุนัขอ้วนนี่หลับตั้งแต่ตอนที่พวกเรากลับมาถึงไม่ใช่หรือ ไม่ได้กระดิกตัวแม้แต่น้อยแต่ก็ยังหิวได้ นี่เป็นสุนัขหรือสุกรกันแน่เล่า
ปู้ฟางถึงกับอับจนถ้อยคำ
ชายหนุ่มลุกยืนก่อนจะเดินกลับเข้าครัวไป
เสี่ยวโยวยืนขึ้นเช่นกันจากนั้นก็เดินตามเขาไป
แต่ตอนที่นางกำลังจะเข้าไปในครัวก็ถูกปู้ฟางหยุดไว้ นางจึงต้องเดินกลับไปนั่งที่เก่า
หลังจากเข้ามาในครัว ปู้ฟางก็หยิบข้าวโลหิตมังกรออกมา ก่อนจะปรุงข้าวโลหิตมังกรโรยหน้าด้วยแก่นผลึกม่วง พร้อมซี่โครงเนื้อเปรี้ยวหวานผสมแก่นผลึกม่วง
เมื่อปรุงอาหารเสร็จ พ่อครัวหนุ่มก็ยกทั้งสองจานออกมาแล้วเดินออกจากห้องครัว
ทั้งเสี่ยวโยวและเจ้าดำรออย่างกระวนกระวาย พวกเขาหันมองปู้ฟางด้วยสีหน้าเช่นเดียวกัน
“นี่ของเสี่ยวโยว” ปู้ฟางวางข้าวโลหิตมังกรตรงหน้าเสี่ยวโยว
“นี่ของเจ้าดำ
