น้าว่างเปล่า
“เสี่ยวโยว มาตรงนี้หน่อย”
เสียงไม่แยแสของปู้ฟางดังขึ้น พ่อครัวหนุ่มยืนพิงประตูครัวพลางจ้องนางอยู่
เสี่ยวโยวจู่ๆ ก็แสดงอาการเขินอายราวกับเด็กน้อยที่ถูกจับได้ว่าขโมยลูกอม
ทว่าปู้ฟางไม่ได้ดุด่านาง เขาเพียงอธิบายว่านางต้องตั้งสมาธิขณะนำอาหารไปส่ง พ่อครัวหนุ่มเน้นย้ำว่านางไม่ได้รับอนุญาตให้ขโมยอาหาร
เสี่ยวโยวกินอิ่มแล้ว นางจึงพยักหน้าด้วยท่าทีเฉยเมย
อาหารที่เหลือถูกนำมาส่งให้ลูกค้าตามโต๊ะอย่างถูกต้อง ปู้ฟางจึงค่อนข้างพึงพอใจ
เสี่ยวโยวปรับตัวเข้ากับงานใหม่ได้แล้ว และดูเหมือนนางจะชอบและชินกับมันพอใช้ได้ แต่เมื่อใดก็ตามที่เสี่ยวโยวยกอาหารไปส่ง นางจะเผลอตัวแลบลิ้นเลียริมฝีปากเพราะอยากชิมสักคำ
การต้องหักใจจากความอยากนี้สำหรับนางเปรียบเหมือนการทรมาน
หากโอวหยางเสี่ยวอี้ได้มาเห็นความยากลำบากของเสี่ยวโยว เด็กน้อยคนนั้นก็คงจะพยักหน้าให้หญิงสาวอย่างเข้าอกเข้าใจ
ใครเล่าจะไม่มีอาการเช่นนี้หากเพิ่งเริ่มทำงานในร้านของเถ้าแก่ปู้
การค้าขายสำหรับวันนี้จบลงอย่างรวดเร็ว พอลูกค้าคนสุดท้ายออกจากร้านไป ปู้ฟางก็เดินตามไปปิดประตูสัมฤทธิ์ ก่อนจะหยิบเก้าอี้มานั่งพักสักครู่
เสี่ยวโยวเดินร่อนไปมาด้วยเท้าเปล่า น
