บว่าฤดูหนาวมาถึงแล้วเพราะมีลมหนาวพัดผ่านหัวใจไประลอกใหญ่ พวกเขารู้สึกราวกับว่าหัวใจแทบแข็งอยู่รอมร่อ
“เถ้าแก่ ขอข้าวผัดไข่จานนึง!”“ขี่โครงเปรี้ยวหวาน! เอาซี่โครงเปรี้ยวหวานแสนอร่อยมาหนึ่งที่!”“พวกเรามาที่นี่เพื่อจะกินอาหาร เจ้าจะก่อปัญหาทำไมเล่า เอาพระกระโดดกำแพงมาชามหนึ่ง!”
ซ้ำ
ลูกค้าที่ถูกเสี่ยวโยวจ้องมองรู้สึกสั่นไหวในใจด้วยความกลัว ทุกคนรีบสั่งอาหารอย่างไม่รอ
สตรีนางนี้น่าสะพรึงกลัวเกินไป … หากอยากเกี้ยวพาราสีนาง พวกเขาก็ควรคิดเสียก่อนว่ามีชีวิตเหลือเพียงพอหรือไม่เสี่ยวโยวฟังรายการอาหารที่สั่งมาด้วยใบหน้าเฉยเมย ก่อนจะหันหลังแล้วเดินไปข้างหน้าด้วยขาเรียวยาว เท้าที่เปล่งประกายของนางก้าวฉับๆ ไปยังห้องครัว เมื่อนางมาถึงหน้าต่างด้านหน้าครัว นางก็จ้องปู้ฟางขึ่งก็จ้องตอบใบหน้าเย็นชาและงดงามของนางผ่านหน้าต่างเช่นกันเสี่ยวโยวยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าหน้าต่าง นางไม่ได้พูดอะไรอยู่พักใหญ่ นางควัดสายดาดำสนิทไปมา มองปู้ฟางอยู่ครู่ใหญ่ อึดใจต่อมานางก็หันหลังเดินหนีออกมาใบหน้าของชายหนุ่มสับสน เขาไม่เข้าใจว่านางทำสิ่งใดอยู่แต่หากเทียบกันแล้วบรรดาลูกค้าต่างก็ลับสนและอึ้งกว่ามาก พวกเขาถอนใจยาวออกมาเมื่อเสี่ยวโยวเดินออกไป แต่ก่อนจะทันได้ผ่อนคลายกัน นางก็กลับมาใหม่ ยิ่งไปกว่านั้นยังแผ่พลังรุนแรงยิ่งกว่าเก่าด้วยผมดำยาวของเสี่ยวโยวปลิวไสวขณะพูดประโยคเย็นชาออกจากปาก“พูดทวนอีกครั้ง … อาหารทั้งหมดที่พวกเจ้าสั่
