งไป”เหล่าลูกค้าถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ แต่ขณะที่กำลังอึ้งอยู่นั้น พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงจิดสังหารอันเย็นเยียบที่เล็งมาบนกายบัดขบ! การสั่งอาหารกลายเป็นการเสี่ยงดายถึงขั้นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกันการที่เจ้าจำอาหารไม่ได้มันเป็นปัญหาของเจ้า! จะมาโทษพวกเราได้อย่างไรบรรดาลูกค้าต่างอยากจะร้องไห้ แต่เมื่อสายตาของเสี่ยวโยวกวาดผ่านพวกเขา ทุกคนก็ต้องเก็บอาการไว้ แล้วทวนรายการอาหารอย่างว่าง่ายนัยน์ดาของเสี่ยวโยวส่องประกายขณะฟัง นางยกนิ้วสวยเรียวยาวขึ้นขณะพยายามจำทุกสิ่งที่ลูกค้าสั่ง
สาม”
หลังจากรู้สึกว่าจำได้แล้ว นางก็หันหลังเดินกลับไปยังหน้าต่างครัว“ข้าวผัดไข่ … สอง ขี่โครงเปรี้ยวหวาน … สาม พระกระโดดกำแพงหนึ่ง เนื้อน้ำแดง … สะ …
มุมปากของปู้ฟางกระดุกขณะจ้องมองเสี่ยวโยว ผู้ที่กำลังโบกนิ้วไปมา นางโบกนิ้วไปในอากาศขณะละล่ำละลักรายการอาหารของลูกค้าออกมาหญิงสาวจากยมโลกผู้ทรงพลังจำชื่ออาหารบางชนิดไม่ได้!ขณะหวนนึกถึงโอวหยางเสี่ยวอี้ผู้ที่ร่ายรายการอาหารได้คล่องแคล่วราวเสียงดนตรี ปู้ฟางก็แทบจะร้องไห้ออกมา ชายหนุ่มไม่ควรเปรียบเทียบคนทั้งคู่ด้วยช้ำเพราะดูจะเป็นการโหดร้ายกับโอวหยางเสี่ยวอี้มากเกินไปทันทีที่นางถ่ายทอดรายการอาหารจบ หญิงสาวจากยมโลกก็จ้องมองปู้ฟางนึ่งอยู่อย่างนั้น“เอาละ … พอข้าทำอาหารเสร็จ ข้าจะวางไว้ตรงนี้ เจ้าแค่ยกไปให้ลูกค้าก็พอ” ปู้ฟางกล่าวเสี่ยวโยวพยักหน้าให้ถึงแม้จะไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูดก
