ในแววตานั้น
“เจ้าหนูปู้ฟาง เหตุใดเจ้าไม่พาสตรีนางนี้ไปด้วยเล่า ร้านใหม่ของเจ้าต้องการบริกร… เจ้าจะเรียกแม่หนูเสี่ยวอี้มาที่ร้านใหม่ก็ไม่ได้ไม่ใช่หรือ” เสียงของท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ก้องอยู่ในหูปู้ฟาง
ชายหนุ่มหันไปมองสุนัขอ้วนแวบหนึ่ง ชายหนุ่มสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลเกี่ยวกับสถานการณ์นี้
‘ข้าคงไม่กลายมาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในแผนการลักพาตัวหญิงสาวจากยมโลก-ของเจ้าดำหรอก… ใช่ไหม’
มีความเป็นได้สูงทีเดียวที่สถานการณ์จะเป็นเช่นนั้น
แต่เมื่อคิดดูดีๆ แล้ว ปู้ฟางก็รู้สึกว่าเจ้าดำพูดถูกต้อง เป็นความจริงที่ร้านอาหารหมอกนภาของเขาต้องการบริกร
สตรีนางนี้อาศัยอยู่ในดินแดนเร้นลับมานานเกินไป ขณะนี้เมื่อนางออกจากบ้านมา นางก็จะกลายเป็นคนพเนจรอยู่ในเมืองหมอกนภา คงใจไม้ไส้ระกำเกินไปที่จะปล่อยให้นางร่อนเร่ไปในทวีปกว้างใหญ่
ปู้ฟางจะให้หนานกงอู๋เชวียดูแลนางก็ยังได้…
แต่เมื่อเห็นสีหน้าตื่นกลัวของหนานกงอู๋เชวียขณะมองหญิงสาวจากยมโลก ปู้ฟางก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ยอมดูแลนางแน่
ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ชายหนุ่มคงต้องยอมให้หญิงสาวจากยมโลกตามเขามา
“ได้ เจ้าตามข้ามา” ปู้ฟางพยักหน้าให้นาง
ดวงตาของหญิงสาวจากยมโลกเป็นประกาย มุมปาก
