ของนางยกขึ้นด้วยความยินดี
“สหายปู้… เจ้าจะพานางไปด้วยจริงๆ หรือ นางน่ะ…” หน้าของหนานกงอู๋เชวียเปี่ยมไปด้วยความไม่อยากเชื่อและตกตะลึงขณะจ้องมองปู้ฟาง เหตุใดอีกฝ่ายจึงรับนางมาเล่า แล้วจากนี้เขาจะไปร้านของปู้ฟางได้อย่างไร
ก่อนที่หนานกงอู๋เชวียจะทันพูดจบ เขาก็รู้สึกเหมือนว่ามีคนกำลังจ้องมองอยู่
หญิงสาวจากยมโลกหันศีรษะมามองเขา นัยน์ตาดำสนิทของนางเต็มไปด้วยจิตสังหาร
“อย่าเชียว! พี่หญิงใหญ่ ท่านช่างเป็นคนที่ยอดเยี่ยมที่สุด…”
หนานกงอู๋เชวียยอมแพ้ทันที คำพูดที่เหลือที่เขากำลังจะพูดออกมานั้นถูกกลืนหายลงท้องไปจนหมด
…
พอเดินออกจากอาคารหลายชั้นของตระกูลหนานกง พวกเขาก็มาถึงถนนสายหลักของเมืองหมอกนภา ถนนเส้นนี้ยังคลาคล่ำไปด้วยผู้คนและสับสนวุ่นวายเช่นเคย
ถึงแม้จะมีการต่อสู้อันเข้มข้นและขมขื่นเกิดขึ้นมากมายในดินแดนเร้นลับและทำให้ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก เมืองหมอกนภาก็ยังอุดมสมบูรณ์และร่ำรวยเช่นเก่าก่อน รถที่ลากด้วยอสูรเวทนับไม่ถ้วนแล่นผ่านถนนที่มีตึกสูงเรียงราย เสียงคนตะโกนขายของดังระงมพร้อมกลิ่นโอสถทิพย์ตลบอบอวลในนครสุดแสนจะวุ่นวายแห่งนี้
หนานกงอู๋เชวียกล่าวลาปู้ฟางก่อนจะจากไป เขาบรรลุขั้นปราณแล้ว มีสิ่งสำ
