ขากลับมาจากดินแดนเร้นลับแล้วหรืออย่างไร”
“สวรรค์! เถ้าแก่ปู้กลับมาแล้ว…. ร้านอาหารจะกลับมาเปิดอีกครั้งแล้ว”
“ถ้าร้านอาหารนั่นกลับมาเปิดอีก เรามิตกงานกันหมดหรือ จู่ๆ ข้าก็รู้สึกไม่ค่อยดี… อยากจะร้องไห้เสียจริง…”
สีหน้าของเจ้าของร้านโอสถทิพย์ที่อยู่รอบๆ เริ่มหม่นหมองลงทันทีที่กลุ่มของปู้ฟางเดินเข้ามาด้วยท่าทางน่าเกรงขาม
ปู้ฟางนั้นค่อนข้างจะเฉยๆ ไม่แยแสใคร ใบหน้าของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ขณะพยักพเยิดให้เจ้าของร้านเหล่านั้น ราวกับว่ากำลังทักทายฝูงเพื่อนเก่า
อันที่จริงแล้วชายหนุ่มรู้จักคนเหล่านี้ดีพอสมควร เจ้าของร้านทุกๆ คนเคยมากินอาหารในร้านของเขา และปู้ฟางก็ดูแลลูกค้าดีเสมอ
นอกจากเจ้าของร้านโอสถทิพย์ นัยน์ตาของบรรดาลูกค้าในร้านก็ส่องประกาย พวกเขามาที่นี่เพราะอยากซื้อโอสถทิพย์ แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว
หลังจากการรอคอยอันยาวนาน สุดท้ายเถ้าแก่ปู้ก็กลับมาจนได้
ในที่สุดพวกเขาก็จะได้ชิมอาหารจานเด็ดอีกครา ทั้งเต้าหู้เหม็นและพระกระโดดกำแพง! เมนูเหล่านี้สะกดใจพวกเขาได้อยู่หมัด…
ในไม่กี่อึดใจ กลุ่มคนขนาดใหญ่จนดูน่าเกรงขามก็เดินตามหลังปู้ฟางมา พวกเขาตั้งใจมารอร้านเปิดทำการอีกครั้ง
ทว่าหลังจากเดินตามกลุ่มเถ้าแก่ปู้มาสักพัก สายตาของ
