ร้นลับทะเลเมฆาให้ได้เสียก่อนค่อยคุยกันเรื่องนี้ ก่อนจะออกจากดินแดนเร้นลับแห่งนี้ ข้าจะปรุงอาหารให้นางแน่นอน” ปู้ฟางพูดก่อนจะก้าวออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
หญิงสาวจากยมโลกกังวลมาก ขาเรียวยาวของนางก้าวตามปู้ฟางไปด้วย
“สหายปู้ เจ้าหมาอ้วนนี่เป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้าหรือ ข้าไม่เคยเห็นมันที่ร้านมาก่อน” นัยน์ตาของหนานกงอู๋เชวียลุกโชนเมื่อเห็นเจ้าดำ
ความคิดแรกที่วิ่งผ่านใจเขาเมื่อเห็นเจ้าสุนัขคือ “เจ้าสุนัขนี่ช่างอ้วนกลมเสียจริง” ความคิดที่สองคือ “สุนัขอ้วนท้วนเช่นนี้ต้องอร่อยมากแน่”
หนานกงอู๋เชวียเคยขโมยไก่จากหอคอยโอสถมาก่อน เมื่อเขาเห็นสุนัขสีดำ จึงเผลอเอื้อมมือออกไปลูบมัน ไม่มีสิ่งใดน่าตื่นเต้นไปกว่าการขโมยไก่และการลูบสุนัขแล้ว
แต่เมื่อเห็นหญิงสาวผมดำยาวเบื้องหลังปู้ฟาง ร่างของเขาก็สั่นเทาขึ้นมา
หนานกงอู๋เชวียหวาดกลัวสตรีนางนี้ยิ่งนัก นางทิ้งเงาแห่งความกลัวเอาไว้ในใจเขา
เจ้าดำเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาคิดร้ายของหนานกงอู๋เชวีย แต่มันก็แค่เบ้ปาก ไม่ใคร่สนใจตัวตลกผู้นี้เท่าใดนัก
“พวกเราจะออกจากดินแดนเร้นลับได้อย่างไร” ปู้ฟางไม่ตอบคำถามของหนานกงอู๋เชวียแต่เปลี่ยนเรื่องแทน หากพวกเขาต้องการออกจากดินแดนเร้นล
