ยกับเขาเช่นนี้ หนานกงอู๋เชวียรู้สึกราวกับมีลูกธนูที่มองไม่เห็นนับไม่ถ้วนปักทะลุหัวใจ ทำให้น้ำตาหลั่งรินออกมาไม่หยุด
ปู้ฟางไม่เข้าใจว่าเหตุใดหนานกงอู๋เชวียจึงร้องไห้ออกมาอีกครั้ง พวกเขาไม่พบกันแค่พักเดียว จู่ๆ เจ้าคนเพี้ยนนี่ก็ร้องไห้เก่งราวกับเป็นสตรี คนอื่นๆ เข้ามาในดินแดนเร้นลับเพื่อต่อสู้แย่งชิงโอกาส เจ้าคนเพี้ยนนี่เข้ามาเพื่อเปลี่ยนเพศตนเองอย่างนั้นหรือ
“การจะออกจากดินแดนเร้นลับไม่ได้ซับซ้อนแต่อย่างใด ดินแดนเร้นลับแห่งนี้มีวงแหวนปราณที่ตระกูลหนานกงใช้ทรัพย์ไปมหาศาลเพื่อหลอมขึ้นมา วงแหวนปราณจะพาเราออกไปจากดินแดนเร้นลับทะเลเมฆา” หนานกงอู๋เชวียพูดพลางซับน้ำตา
เขากำลังทุกข์ใจอย่างมาก แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดถึงมัน
“วงแหวนปราณเคลื่อนย้ายอย่างนั้นหรือ” ปู้ฟางพยักหน้า หากมีวงแหวนปราณเคลื่อนย้ายให้ใช้ ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น
“เจ้าหาวงแหวนปราณเคลื่อนย้ายนั่นได้หรือไม่ หากเจ้าพาพวกเราไปที่นั่นได้ ข้าจะเริ่มทำข้าวมังกรโลหิตฉบับปรับปรุงให้เจ้าทันที” ปู้ฟางหันไปกล่าวกับหญิงสาวจากยมโลกผู้กำลังรื่นเริง
หญิงสาวจากยมโลกพยักหน้าก่อนจะยกมือขึ้น ใบเรือโบกสะบัดทันทีที่กระแสลมแรงพัดกระโชกใส่ ก่อนที่เรือจะเริ่มแล่นฉิวไปบนผิวทะเล
