เอี๊ยด…
เสียงที่ฟังเหมือนมาจากอดีตกาลดังขึ้นเมื่อประตูสัมฤทธิ์ของห้องโดยสารเรือเปิดออกอีกครั้ง
หนานกงอู๋เชวียรู้สึกเหมือนจะขาดใจเต็มที แต่เมื่อรับรู้ว่ามีแสงสะท้อนเข้ามาจากภายนอก พลังกายก็เริ่มฟื้นฟูขึ้น เขาตั้งใจจะหนีออกจากห้องที่เหมือนกรงขังแห่งนี้แต่กลับพบว่าต ตนเองขยับร่างกายไม่ได้ แม้ว่ากำลังกายจะฟื้นคืนมาแล้วแต่ก็ยังเคลื่อนไหวไม่ได้อยู่ดี เขารู้สึกเหมือนถูกภูเขาลูกใหญ่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก
หนานกงอู๋เชวียเบิกตาโพลง เขาบิดบั้นท้ายพยายามคืบคลานออกไป
ทว่าหลังจากนั้นเพียงครู่เดียว ชายหนุ่มก็รู้สึกได้ว่าเส้นผมเย็นเฉียบกำลังสัมผัสต้นคอของตน
หนานกงอู๋เชวียตัวแข็งทื่อ เขาออกแรงหันมาแล้วพบว่าตนกำลังเผชิญกับใบหน้าที่เย็นเยียบ
สีหน้าและสายตาของหญิงสาวตรงหน้าเย็นชาบาดหัวใจ ผมสีดำของนางห้อยลงมาเหมือนม่าน ผิวซีดเผือดไม่มีร่องรอยของเลือดแม้แต่น้อย
นางคือผู้หญิงคนนั้น
หนานกงอู๋เชวียอยากร้องไห้เหลือเกิน เหตุใดคนคนนี้ถึงต้องตามตื๊อกันด้วย หรือเป็นเพราะเขาหน้าตาดีเกินไป
หนานกงอู๋เชวียอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมา เขาไม่กล้าหายใจแม้แต่น้อยขณะมองหญิงสาวตรงหน้า
ดวงตาดำสนิทของนางจ้องมองมา นางอ้าปากแลบล
