กลับไปที่เกาะ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามายังดินแดนเร้นลับ เขารู้ดีว่ามีอันตรายมากมายในทะเลไร้ขอบเขต
แต่ละเกาะมีเรือวิญญาณซุกซ่อนอยู่สักแห่งบนเกาะ และหากต้องการท่องไปในดินแดนเร้นลับ พวกเขาก็ต้องหาเรือวิญญาณให้เจอ
หากใครลงทะเลไปสุ่มสี่สุ่มห้า พวกเขาจะถูกทะเลกลืนกินอย่างรวดเร็ว
มันคือประสบการณ์ที่บรรพชนถ่ายทอดต่อๆ กันมา และหนานกงเสวียนเฮ่อก็เข้าใจจุดนี้อย่างถ่องแท้
แม้ว่าอยากเข่นฆ่าหนานกงอู๋เชวีย แต่เขาคงไม่เอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง
…
หนานกงอู๋เชวียกับร่างโชกเลือดเหาะไปในอากาศ ชายหนุ่มหยิบขวดหยกออกมาอย่างรวดเร็วแล้วกรอกโอสถทิพย์ทั้งหมดในขวดเข้าปาก เขายกมือกุมหน้าอกขณะทะยานไปบนระลอกคลื่นเข้าไปในดินแดนเร้นลับลึกขึ้นเรื่อยๆ
เลือดของชายหนุ่มที่หยดลงน้ำถูกคลื่นทะเลสีฟ้าดูดกลืนไปจนสิ้น
หนานกงอู๋เชวียหอบหายใจแรงราวกับเป็นเครื่องสูบลม
ตัวของเขามีกลิ่นไหม้และมันก็ทำให้เขารู้สึกโศกเศร้าใจ เปลวเพลิงที่กำลังผลาญร่างเขาอยู่เคยเป็นของเขามาก่อน มันคือเปลวเพลิงอัคนีแห่งสวรรค์และปฐพี เปลวเพลิงราชันเก้าโลกันตร์ซึ่งเขาเคยครอบครอง
ความเศร้าโศกที่ผุดขึ้นอย่างฉับพลันในใจทำให้เขากระอักเลือดออกมา
สายตาของหนาน
