พอใจเท่าไร หลังจากเปิดกิจการมาหลายวัน เขาก็ตระหนักได้ว่าชาวเมืองหมอกนภานั้นกินเก่งกว่าชาวนครหลวงของอาณาจักรวายุแผ่วอย่างเห็นได้ชัด
มีลูกค้าเข้าร้านมาเพราะอยากลองชิมพระกระโดดกำแพงตลอดวัน แต่ปู้ฟางขายแค่วันละสองชามเท่านั้น
เหตุผลสำคัญที่พวกเขายอมจ่ายคืออาหารจานนี้มีเสน่ห์จับจิตจับใจเหลือเกิน
กระนั้นปู้ฟางก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความต้องการบริโภคของชาวเมืองหมอกนภานั้นค่อนข้างสูง
ถ้าอยากให้พลังปราณรุดหน้าโดยเร็ว ปู้ฟางต้องคิดค้นอาหารราคาแพงๆ จานใหม่ พระกระโดดกำแพงระดับปุถุชนไม่อาจสนองความต้องการของเขาได้
ดังนั้นปู้ฟางจึงเล็งไปที่พระกระโดดกำแพงระดับอรหันต์ เขาเชื่อว่ามันจะไม่ทำให้ผิดหวังอย่างแน่นอน
“อ้อ… แต่เจ้าต้องเผชิญอันตรายใหญ่หลวงในดินแดนเร้นลับทะเลเมฆา” หนานกงอู๋เชวียพูดพลางถอนหายใจ
“เจ้าต้องเจอหนักกว่าข้าแน่” ปู้ฟางมองหนานกงอู๋เชวียอย่างจริงจังพลางเอ่ยเตือน
หนานกงอู๋เชวียผงะไป คำพูดของปู้ฟางนั้นไม่ผิดแม้แต่น้อย เพราะมีคนมากมายในเมืองหมอกนภาที่ต้องการเห็นเขาตาย
ไม่ต้องเอ่ยถึงสุนัขแก่หนานกงเสวียนเฮ่อ เอาแค่ตระกูลหลินและตระกูลจาง… เขาไม่ควรตายใจเพียงเพราะคนพวกนั้นช่วยเขาไว้ที่ลานจัตุรัสในเมือง ทันที่หนา
