นมาที่ห้องอาหาร
“ออกมาสักที…”
หนานกงอู๋เชวียรอแล้วรอเล่าจนค่อนข้างกระวนกระวาย ในที่สุดปู้ฟางก็ออกจากครัวมาพร้อมชามในมือ
หนานกงอู๋เชวียตั้งตารอเล็กๆ กับการชิมอาหารจานใหม่ในมือของปู้ฟาง เขาอยากรู้จักอาหารจานนี้ของปู้ฟางเต็มแก่แล้ว
อาหารจานใหม่ของสหายปู้… ย่อมไม่ผิดหวังแน่นอน ใช่ไหมนะ
ขณะที่เขากำลังคิดปู้ฟางก็วางชามลงตรงหน้า กลิ่นหอมโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์และพลังปราณแผ่ออกมาจากเนื้อปั้นนับไม่ถ้วนในชาม แม้ว่าหน้าตาจะดูน่ากิน… แต่มันก็แค่เนื้อปั้นไม่ใช่หรื อ
แบบนี้จะเรียกว่าอาหารได้อย่างไร
