ึง ว่าจุดจบจะเป็นเช่นนี้ อวี้เซียวจื่อถอนหายใจด้วยความสมเพช
การที่เย่หนานไม่มีความสนใจแม้แต่จะฆ่าเขา ทำให้ฉินอู๋เต๋อรู้สึกโกรธแค้นและอัปยศอดสูอย่างที่สุด
แต่เขาก็ยังค่อยๆ พยุงร่างลุกขึ้นยืน เขารู้ดีว่า นี่คือเกียรติยศครั้งสุดท้ายที่อวี้เซียวจื่อมอบให้เพื่อให้เขาได้จากไปอย่างสมศักดิ์ศรี
เขารู้ว่าศึกครั้งนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้ หนีก็ไม่พ้น แต่ในใจลึกๆ ก็ยังไม่ยินยอมพร้อมใจ
แต่ในเมื่อหนีไม่ได้ ก็ขอสู้ให้ตายกันไปข้าง อย่างน้อยก็ยังได้ชื่อว่าตายในสนามรบ
เย่หนานไม่ได้สนใจการต่อสู้ของตาแก่สองคนเลยสักนิด
เขาตามอวี้เซียนมายังยอดเขาอีกลูกหนึ่ง
บรรยากาศที่นี่สู้ยอดเขาเดิมไม่ได้ แต่ ใช้เวลาปรับปรุงหน่อยก็น่าจะโอเค ไม่มีปัญหา
ราวกับอ่านใจเย่หนานออก
อวี้เซียนรีบกล่าวว่า ท่านผู้อาวุโสโปรดวางใจ ข้าจะรีบส่งคนมาปรับปรุงยอดเขาให้ท่านทันทีเจ้าค่ะ
รบกวนเจ้าแล้ว เย่หนานตอบตามมารยาท
ไม่รบกวนเลยเจ้าค่ะ เป็นสิ่งที่ผู้น้อยสมควรทำ อวี้เซียนโบกมือพัลวัน นางไหนเลยจะกล้ารับคำขอบคุณจากเย่หนาน
เมื่อเห็นว่ายอดเขาใหม่ยังต้องใช้เวลาซ่อมแซม เย่หนานจึงจำใจต้องกลับไปที่ยอดเขาหนานลูกเดิมก่อน
แม้จะพังยับเยิน แต่ก็ยังพอซุกหัวนอนได
