ี่ต้องทำหน้าที่จัดสรรสิทธิ์ควรเป็นเขาไม่ใช่ใครอื่น
เขาไม่อนุญาตให้ใครตั้งคำถามเรื่องอำนาจในการจัดสรรสิทธิ์ทั้งนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้าสุนัขแก่หนานกงเสวียนเฮ่อ
“ข้าจัดสรรสิทธิ์ทั้งสองสิทธิ์แทนเจ้าไปแล้ว…” หนานกงเสวียนเฮ่อกล่าว
“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครไม่ทราบ ไสหัวไปเสีย! ข้าจะเป็นคนจัดสรรมันเอง… สิทธิ์ตายตัวของตระกูลหนานกงไม่ใช่สิ่งที่จะปล่อยให้พวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมาแตะต้องได้” หนานกงอู๋เชวียเชิดหน้าขึ้นพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา สีหน้าของชายหนุ่มเย่อหยิ่งจองหองขณะเอ่ยคำกับหนานกงเสวียนเฮ่อ
“เจ้า…” หนานกงเสวียนเฮ่อเดือดดาลสุดขีด
ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรออกไป สมาชิกตระกูลหลินและสมาชิกตระกูลจางก็ยืนขึ้นแล้วหัวเราะเยาะใส่ ฉากตรงหน้าทำให้พวกเขารู้สึกชวนหัวไม่น้อย และต่างยินดีปรีดาเล็กๆ ที่เห็นหนานกงอู๋เชวียตะคอกใส่หนานกงเสวียนเฮ่อ
พวกเขาคาดไม่ถึงว่าจิ้งจอกเฒ่าหนานกงเสวียนเฮ่อจะยังไม่ได้สังหารหนานกงอู๋เชวีย… แบบนี้มันจะต่างอะไรกับการขุดหลุมลึกแล้วกระโดดลงไปเอง หนำซ้ำยังกลบหลุมให้ตัวเองเสร็จสรรพ
สถานะที่ได้มาอย่างไม่ถูกต้องเช่นนี้ เขายังกล้าฝันจะขึ้นเป็นประมุขตระกูลหนานกงอีกหรือ
ช่างสมอ
