งทึบเสียจริง…
ไม่มีใครคิดละทิ้งโอกาสที่จะเหยียบซ้ำชายชรา
“หนานกงเสวียนเฮ่อ ในเมื่อคุณชายหนานกงยังมีชีวิตอยู่ เช่นนั้นเจ้าก็ตัดสินใจเรื่องสิทธิ์ตายตัวของตระกูลหนานกงไม่ได้” ประมุขตระกูลหลินกล่าว
ประมุขตระกูลจางเองก็เห็นดีเห็นงามด้วยเช่นกันว่าหนานกงเสวียนเฮ่อไม่มีอำนาจในการจัดสรรสิทธิ์
หนานกงเสวียนเฮ่อโกรธมากเสียจนร่างทั้งร่างสั่นเทิ้ม แต่ก็พูดอะไรไม่ออกแม้แต่น้อย เขาคิดไปเองว่าในเมื่อน้องสองสิ้นชีพไป หนานกงอู๋เชวียที่ต้องต่อสู้อย่างหนักเพื่อทำให้น้องสองบาดเจ็บสาหัสจนถึงแก่ชีวิตก็ย่อมอาการร่อแร่ไม่ต่างกัน ไม่มีทางที่คนผู้นี้จะมาปรากฏตัวที่นี่ได้
เอาเข้าจริงความคิดของเขาก็ไม่ได้ผิดแต่อย่างใด หนานกงอู๋เชวียบาดเจ็บหนักจากการประมือกับหนานกงเสวียนอิงจริงๆ แต่หนานกงเสวียนเฮ่อมองข้ามไปอย่างหนึ่ง นั่นคือความเร็วในการฟื้นฟูตนเองของหนานกงอู๋เชวีย
“ผู้อาวุโสเสวียนเฮ่อ นี่มันเรื่องอะไรกัน ท่านไม่ใช่คนที่อยู่ในตำแหน่งประมุขตระกูลหนานกงหรอกหรือ” หมีซาหรี่ตามองหนานกงเสวียนเฮ่อ น้ำเสียงที่พูดเย็นชาสุดขั้ว
“ข้า…”
“ท่านไม่ต้องพูดแล้ว อย่างไรเสียเราก็ต้องได้สิทธิ์สองสิทธิ์ เราตกลงกันแล้วและทุกอย่างก็ลุล
