ม่ทันตอนที่เจ้ากุ้งพุ่งเข้ามาโจมตี
“ข้าจริงจังนะ ข้าจะช่วยให้เจ้าฟื้นจากอาการบาดเจ็บ ส่วนเจ้าก็ต้องพาข้าเข้าไปในดินแดนเร้นลับ” ปู้ฟางพูดจริงที่บอกว่าจะให้หนานกงอู๋เชวียพาเข้าไปในดินแดนเร้นลับด้วย
ตอนนี้ชายหนุ่มผมแดงตระหนักแล้วว่าปู้ฟางจริงจัง เขาขมวดคิ้วแน่น รอยยิ้มขื่นปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“พูดตามตรงเลยนะ มันไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากพาเจ้าเข้าไปในดินแดนเร้นลับ เจ้าเองก็รู้เรื่องแล้วนี่ สถานะของข้าในตระกูลตอนนี้แตกต่างจากที่เคยเป็นมามาก ข้ารับประกันไม่ได้ว่าจะพาเจ้าเข้าไปในนั้นได้” หนานกงอู๋เชวียเปิดเผยทุกสิ่งกับปู้ฟางอย่างตรงไปตรงมา
เขาไม่มีสิ่งใดที่รับประกันได้ว่าจะพาปู้ฟางเข้าไปในดินแดนเร้นลับได้ แต่เขาก็จะพยายามดู นั่นเพราะอะไรก็ตามที่เป็นของเขา เขาจะไปชิงคืนมาให้ได้
“ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้แน่ พยายามให้หนักขึ้นละ” ปู้ฟางยกมือขึ้นกำหมัดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกจากนั้นก็เอามือลง
หนานกงอู๋เชวียอึ้งไปเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย
เมื่อปู้ฟางมั่นใจแล้วว่าหนานกงอู๋เชวียจะพาตนเข้าไปในดินแดนเร้นลับแน่ๆ เขาก็หมุนตัวออกไปเปิดร้านและเริ่มการค้าขายสำหรับวันนี้
…
ณ ใจกลางเมืองหมอกนภา ผู้คนมากมายมารวมตัวกันที่ลานจัตุร
