่าล้อกันเล่นน่า…”
หนานกงอู๋เชวียโบกไม้โบกมือใส่ปู้ฟางเป็นนัยว่าไม่เล่นด้วย เขายิ้มแหยออกมาเพราะคิดว่าอีกฝ่ายกำลังแหย่กันเล่น
ทว่าปู้ฟางไม่ได้ยิ้มตอบ ส่วนเจ้ากุ้งนั้นยิ้มไม่ได้ และมันเอาแต่จ้องหนานกงอู๋เชวียไม่วางตา
“เจ้าไม่อยากรู้หรือว่าหนานกงเสวียนอิงตายอย่างไร ข้าจะบอกให้ว่าหมอนั่นถูกเจ้าตัวจิ๋วนี่สังหาร” น้ำเสียงของปู้ฟางเย็นชาขณะเปิดเผยสาเหตุการตายของหนานกงเสวียนอิงให้อีกฝ่ายได้รู้
หือ?
‘ไอ้ตัวจิ๋วนี่น่ะนะสังหารหนานกงเสวียนอิง สหายปู้นี่มีมุกตลกกับเขาเหมือนกันแฮะ… ตัวจิ๋วขนาดนี้… ข้าตบตายทีเดียวสิบตัวยังได้เลย’
หนานกงอู๋เชวียยกยิ้มมุมปาก พลางจ้องมองเจ้ากุ้งไม่วางตา เสียงหัวเราะแปลกประหลาดหลุดออกมาจากริมฝีปาก
เหมือนเจ้ากุ้งจะสัมผัสได้ว่าหนานกงอู๋เชวียกำลังล้อเลียนมันอยู่ ขนบนตัวของมันจึงตั้งชันพลางควงก้ามใส่ชายหนุ่มผมแดงไม่หยุด เสียงคลื่นเสียงระเบิดติดๆ กันดังก้องในโสตประสาทของทุกคน
ก้ามของเจ้ากุ้งพุ่งผ่านจมูกของหนานกงอู๋เชวียแล้วตัดผมม้าของเขาออกมากระจุกหนึ่ง
นัยน์ตาดำของหนานกงอู๋เชวียหดแคบทันที ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นปราดไปทั่วสันหลัง
ความเร็วของเจ้าจิ๋วนี่รวดเร็วยิ่งนัก เขามองแทบไ
