งพลางยกมือขึ้นเพื่อปัดป้องการบุกของเจ้าขาว
ทั้งสองฝ่ายเริ่มซัดกันเป็นพัลวัน
ปัง! ปัง! ปัง!
ขณะตั้งรับการโจมตีอย่างรุนแรงของเจ้าขาว หนานกงเสวียนอิงก็ถูกบีบให้ถอยร่นอยู่ฝ่ายเดียว เขาบาดเจ็บ บาดเจ็บสาหัส เป็นเรื่องยากที่จะป้องกันตัวได้ แต่ถึงปัดป้องไม่ไหว เขาก็ ยังพยายามเพราะไม่อยากตาย
หนานกงเสวียนอิงคำรามอย่างโกรธแค้นแล้วเหวี่ยงหมัดออกไปประสานงากับหมัดของเจ้าขาว แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นพลังกวาดต้อนไปทั่วบริเวณ
ดวงตาของเจ้าขาวกะพริบแสงเบาๆ หลังจากปัดป้องหมัดได้ มันขยับมืออย่างรวดเร็วแล้วคว้าหมับที่คอของหนานกงเสวียนอิง จากนั้นก็จับเขาฟาดพื้นอย่างรุนแรง
เศษหินปลิวว่อนเมื่อหมัดแล้วหมัดเล่ากระหน่ำเข้าใส่ ทำให้พื้นดินทั้งหมดเริ่มสั่นไหว
โครม!
เกิดเสียงสนั่นหวั่นไหวเมื่อพื้นถนนยุบตัวลงเพราะการบุกของเจ้าขาว วงแหวนปราณของเมืองหมอกนภาไม่มีเวลาที่จะซ่อมแซมได้ทัน
หนานกงเสวียนอิงฟุบกับพื้นอย่างอ่อนแรงเหมือนซากสุนัข เขาไม่สามารถขยับตัวได้อีก
เจ้าขาวยืนขึ้นกางปีกออก ท่วงท่าน่าเกรงขามของมันน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
“เจ้าฆ่าข้าไม่ได้… เจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอก! แค็ก แค็ก!”
หนานกงเสวียนอิงรีบคลานขึ้นจากพื้นระหว่างที่ก
