องหนานกงอู๋เชวีย เขาจ้องหนานกงเสวียนอิงด้วยดวงตาที่ขึงขังราวกับกระทิงกลัดมันจ้องวัวสาว
“ไอ้หมาแก่… ตายเสียเถอะ!”
หนานกงอู๋เชวียคำรามพลางพุ่งตัวออกไป ความเร็วของเขารวดเร็วยิ่ง เขาเคลื่อนไหวเร็วมากจนยากจะมองได้ทันด้วยตาเปล่า
สายฝนกระจัดกระจายเพราะชายหนุ่มพุ่งทะยานไปข้างหน้า
ปัง…
เขาเหวี่ยงหมัดด้วยแรงที่เหมือนจะฉีกอากาศให้ขาดวิ่นได้
เมื่อเผชิญหน้ากับหนานกงอู๋เชวีย รูม่านตาของหนานกงเสวียนอิงก็ขยายกว้าง เขายกมือขึ้น
เกิดเสียงระเบิดดังลั่น ทั้งสองฝ่ายเซถอยหลังหลายก้าวหลังจากปะทะกัน
หนานกงเสวียนอิงตกใจมากจนหัวใจสั่นสะท้าน
เป็นไปได้อย่างไร เหตุใดเจ้าเด็กนี่จึงมีพลังขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“อ๊าก!”
เมื่อถูกบีบให้ถอยร่น หนานกงอู๋เชวียก็หยุดเท้าหลังจากซวนเซออกมาหลายก้าว ชายหนุ่มคำรามอีกครั้งก่อนบุกเข้าใส่หนานกงเสวียนอิง
หนานกงเสวียนอิงสะกดความตกใจเอาไว้ พลางปลดปล่อยพลังปราณเที่ยงแท้ออกมา โซ่สองเส้นด้านหลังแกว่งไกวอย่างรุนแรงท่ามกลางกระแสลม มันกระทบกันเสียงดังลั่น
ปัง!
คลื่นที่น่าสะพรึงกลัวกระแทกใส่ร่างของหนานกงอู๋เชวีย แต่พลังปราณเที่ยงแท้ของชายหนุ่มกลับสั่นไหวเพียงเล็กน้อย เขาสามารถต้านทานแรงจู่โจมครั้งนี้
