ได้อย่างไม่คาดคิด หนานกงอู๋เชวี ยกระอักเลือดแล้วบุกเข้าใส่หนานกงเสวียนอิงอีกครั้ง ขณะที่ชายหนุ่มพุ่งเข้าใส่ คอของเขาตั้งตรง ดวงตาเบิกกว้างแฝงความชั่วร้าย ทำให้หัวใจของหนานกงเสวียนอิงวูบไหวอย่างไม่รู้ต ตัว
“บัดซบ…”
“ไอ้หมาแก่!”
เลือดหยดจากมุมปากของหนานกงอู๋เชวียขณะจ้องหนานกงเสวียนอิงตาเขม็ง ความเผ็ดของบะหมี่ทำให้ปากของเขาพอง
กระนั้นหนานกงอู๋เชวียก็ไม่สนใจเรื่องนี้แต่อย่างใด เขากลับรู้สึกเป็นอิสรเสรีเมื่อความแข็งแกร่งของตนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
หนานกงอู๋เชวียคว้าไหล่ของหนานกงเสวียนอิงด้วยมือข้างหนึ่งแล้วสาวหมัดอีกข้างใส่ศีรษะของอีกฝ่าย
ปัง!
สีหน้าของหนานกงเสวียนอิงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขายกมือขึ้นปัดป้อง เมื่อแขนปะทะเข้ากับหมัดของหนานกงอู๋เชวีย คลื่นจากการปะทะกันก็กวาดต้อนไปทั่วบริเวณ
หนานกงเสวียนอิงครางออกมาเบาๆ ดูเหมือนเขาจะยิ่งโกรธมากขึ้น เขาอยากสลัดหนานกงอู๋เชวียให้หลุด แต่เจ้าเด็กนี่กลับคว้าไหล่ของเขาแน่นเพื่อป้องกันไม่ให้ถูกจับเหวี่ยง
หนานกงเสวียนอิงคำรามอีกครั้งเพราะเจ็บปวดจากการโจมตีอันโหดเหี้ยมด้วยศอกของหนานกงอู๋เชวีย
ตอนนั้นเองหนานกงอู๋เชวียก็รู้สึกตื่นเต้นอ
