ลับคืนสู่จุดสูงสุดอย่างไม่คาดฝัน
กระนั้นหากเทียบกับตอนที่เพิ่งมาถึง สภาพของเขาก็ยังดูน่าสังเวชอยู่ดี
“แม่งเอ๊ย! อ๊าก!”
หนานกงเสวียนอิงคำรามอย่างโกรธแค้น กระทืบเท้าลงพื้นก่อนพุ่งใช้ขาเล่นงานเอวของหนานกงอู๋เชวีย
หนานกงอู๋เชวียอยู่ในสภาพอ่อนแรงสุดขีด แล้วเขาจะปัดป้องการโจมตีครั้งนี้ได้อย่างไร
หนานกงอู๋เชวียถูกซัดปลิวออกไป ก่อนตกลงบนร้านโอสถทิพย์แห่งหนึ่งแล้วถูกกลบในเศษอิฐเศษปูน
ผ่านไปพักใหญ่ หนานกงอู๋เชวียก็ยังไม่ออกมา
ผมของหนานกงเสวียนอิงสยายลงมาประบ่า เสื้อผ้าของเขามีรอยฉีกขาดพร้อมรอยกัดที่น่าเกลียดน่ากลัวนับไม่ถ้วน
หนานกงเสวียนอิงถูตัวเองเบาๆ ก่อนจ้องปู้ฟาง
“เจ้า… เจ้าให้มันกินบะหมี่ที่เพิ่มความแข็งแกร่งอย่างรวดเร็วใช่หรือไม่”
เขาเน้นย้ำทุกคำพูดขณะแผ่จิตสังหารที่ค่อยๆ หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ออกมาจากร่าง
ปู้ฟางยืนนิ่งอยู่ตรงทางเข้าร้านพลางมองหนานกงเสวียนอิงด้วยสีหน้าตายด้าน
“ใช่ เจ้าเดาได้ถูกต้อง น่าเสียดายที่ไม่มีรางวัลให้” ปู้ฟางบอก
“รางวัลรึ ข้าต่างหากจะให้รางวัลเจ้า และรางวัลนั้นก็คือความตาย” หนานกงเสวียนอิงพูดอย่างเย็นชา
ระหว่างพูด ร่องรอยความโลภและความตื่นเต้นก็ปรากฏในดวงตา
เปลวเพลิงอัคนีแห่
