องเขาถูกหนานกงเสวียนเฮ่ออถอนออกไป พลังปราณของเขาก็แทบจะง่อยเปลี้ย
บัดนี้สภาพของหนานกงอู๋เชวียไม่เหลือพลังรัศมีและเค้าความเกรียงไกรเฉกเช่นในอดีตอีกต่อไป
ตอนนั้นเองประตูคุกใต้ดินก็เปิดออกพร้อมเสียงดังเอี๊ยด แสงสว่างลอดเข้ามาส่องกระทบร่างของหนานกงอู๋เชวีย ทำให้เขาระคายเคืองตาจนต้องร้องครางออกมา หลายคนเดินผ่านประตูเข้ามา
หนานกงหวั่นรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าเมื่อเห็นสภาพของบุตรชายคนโตแห่งตระกูลหนานกงในตอนนี้ นางรู้สึกเหมือนมีเลือดหยดจากหัวใจเพราะความเจ็บปวด เขายังเป็นพี่ชายที่เย่อหยิ่งและชอบ บทำตัวตลกไร้สาระของนางอยู่หรือเปล่า เหตุใดคนพวกนั้นจึงทำกับเขาเช่นนี้
หนานกงหวั่นโกรธจนแทบระเบิดออกมา
กระนั้นก็ดีหนานกงเสวียนอิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ไม่คนที่นางจะเอาชนะได้
นางรู้สึกท้อแท้และเศร้าใจ ได้แต่เพียงมองหนานกงอู๋เชวียด้วยดวงตาแดงก่ำ
หนานกงอู๋เชวียเหมือนสัมผัสถึงสายตาของนางได้ เขาเงยหน้ามองใบหน้าที่งดงามอย่างสุดซึ้งของหนานกงหวั่น และอดไม่ได้ที่จะแอบโล่งอกอยู่ในอก
ใบหน้าซีดเซียวและมีเลือดโชกเผยรอยยิ้มฝืดฝืน
มันเหมือนเขาพยายามบอกอีกฝ่ายว่าตนยังเป็นพี่ชายตัวตลกของนางดังเดิม
อย่างไรก็ดีในตอนน
