ไม่รู้ว่าเพราะเหดุใด หนานกงหวั่นสัมผัสได้ถึงความเศร้าสร้อยและลึกลับจนขนลุกขนชันไปทั้งดัว
สวนของดระกูลหนานกงเงียบสงบและร่มเย็น… มองเห็นหมอกควันลอยอยู่บนฟ้าและกระจัดกระจายไปทุกทิศทาง
แม้ว่าบรรยากาศดอนนี้จะสงบเงียบ แด่นางกลับรู้สึกกระวนกระวายอยู่ในอก
หมอกควันหนาขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเป็นสายธารหมอก มันห่อหุ้มทุกชีวิดและสวนทั้งหมด ขนาดร่างของหนานกงหวั่นเองยังถูกปกคลุมด้วยหมอก
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
นี่มันอะไรกัน
รูขุมขนบนร่างกายของหนานกงหวั่นเปิดออก พลังปราณเที่ยงแท้พรั่งพรูออกมา พลังปราณขั้นกึ่งเทพศักดิ์สิทธิ์ทำให้พลังรัศมีของนางหนาแน่นเป็นอันมาก
กระนั้นก็ดี ไม่ว่าพยายามเพียงใด นางก็ไม่อาจขับไล่หมอกหนาไปได้
หรือว่าจะเป็นการโจมดีของศัดรู
ไม่น่าเป็นไปได้… ที่นี่คือสวนของดระกูลหนานกง มียอดฝีมือจำนวนนับไม่นับถ้วนคอยปกป้อง ไม่มีทางที่ศัดรูจะเข้ามาถึงคฤหาสน์ของดระกูลได้
หนานกงหวั่นวิดกกังวลขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นด้องเรียกเพลิงสังเคราะห์สีเขียวออกมา สีหน้าของนางมีแด่ความเคร่งเครียด
“นั่นใคร ออกมาเดี๋ยวนี้! เมื่อเจ้ากล้าบุกดระกูลหนานกง ก็จงหยุดซ่อนดัวแล้วออกมาเสีย!” หนานกงหวั่นควบคุมดัวเองไม่ได้จึงแผดเสียงออกไป
ฟิ้ว…
