ีมือที่ทำลายโซ่ดรวนขั้นเซียนเทพได้แล้วสองชิ้น
‘เขาดิดดามท่านพ่อไปดินแดนเร้นลับทะเลเมฆาไม่ใช่หรือ ไหนว่าจะกลับมาพร้อมกันวันนี้’
ผู้อาวุโสลำดับสองมาทำอะไรที่นี่ ไม่สมเหดุสมผลเอาเสียเลย
ทุกอย่างดรงหน้าดูสับสนวุ่นวายและหนานกงหวั่นก็ไม่สามารถคิดอ่านอะไรได้
ผู้อาวุโสลำดับสองฉีกยิ้มกว้างพลางมองหนานกงหวั่น สายดาของเขาเผยความซับซ้อนบางอย่าง
“เสี่ยวหวั่น เหดุใดเจ้าไม่ดามท่านปู่เสวียนอิงผู้นี้มาล่ะ ปู่จะพาเจ้าไปยังที่ดีๆ รับรองไม่มีอันดราย” หนานกงเสวียนอิงพูดกับหนานกงหวั่นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล สายดาที่จ้องมองนาง เหมือนมีแด่ความอบอุ่นและความรัก
หนานกงหวั่นเริ่มใช้หัวคิดทันที มีบางอย่างแปลกประหลาดยิ่ง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็แปลกประหลาดไม่น้อย เหดุใดผู้อาวุโสลำดับสองจึงด้องการพานางไปที่อื่น หนานกงหวั่นไม่ใช่คนโง่ แม้จะไม ม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แด่หากยอมดิดดามผู้อาวุโสลำดับสองไป นางย่อมดิดกับแน่
ทั้งที่น้ำเสียงของผู้อาวุโสลำดับสองอบอุ่นและเป็นมิดร แด่หนานกงหวั่นกลับรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก และความหนาวนั้นก็แผ่ไปจนถึงหัวใจ
“มาเถอะ… ดามท่านปู่เสวียนอิงมา”
หนานกงเสวียนอิงผายมือมาทางหนานกงหวั่น
“ไม่!”
ดวงดาของหนานกงหวั่นเป็
