ที่มองอีกฝ่าย
“เจ้าเพิ่งบรรลุเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุเอกเมฆารึ ข้าไม่คิดว่าเคยเห็นเจ้ามาก่อน” หนานกงอู๋เชวียเอ่ยกับหยางเหม่ยจี๋พร้อมรอยยิ้ม
เขาพูดกับข้าหรือนี่ หยางเหม่ยจี๋ตื่นเต้นหนักกว่าเดิม แถมไฟในดวงตาของนางยังลุกโชนยิ่งขึ้นอีก
เมื่อเห็นความเร่าร้อนในดวงตาของอีกฝ่าย เขาก็รู้สึกประหลาดใจ… นี่มันอะไรกัน
เหตุใดดวงตาของคนตัวโตอย่างหมอนี่จึงทำให้ข้าหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้
เว้นแต่… เว้นแต่ว่าหมอนี่จะเป็น…
เมื่อคิดบางอย่างขึ้นได้ สีหน้าของหนานกงอู๋เชวียก็เปลี่ยนไป เขารีบถอยหลังแล้วเพิ่มระยะห่างระหว่างตัวเองกับหยางเหม่ยจี๋
“สหาย… เจ้าเก่งมาก โชคดีนะ! มุ่งมั่นและเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุทวิเมฆาให้ได้ แล้ววันหนึ่งเราอาจจะได้ดวลกัน ข้าขอตัวก่อน”
เมื่อพูดจบประโยค เขาก็จากไปพร้อมสมาชิกของตระกูลหนานกง
“โอ้… เขายังเป็นคนดังเหมือนเดิม! ยังหล่อเหลาเหมือนเดิมด้วย… เขาอยากดวลฝีมือการเล่นแร่แปรธาตุกับข้า… ดีใจจังเลย!”
หยางเหม่ยจี๋คลึงหมัดไปมา ใบหน้าของนางออกอาการลุ่มหลงเมื่อเห็นแผ่นหลังของหนานกงอู๋เชวียเดินลับไป นางรู้สึกมึนเมาอย่างหนักเมื่อคิดถึงคำที่อีกฝ่ายพูดด้วย ทว่าตอนนั้นเอง รอยยิ้มของนางก็แข็งทื่อไ
